بیمارستان‌های شهری و دولتی
با وجود اینکه در دوره قاجار یک بیمارستان برای شهروندان در تهران و دیگری در مشهد برای استفاده زائران وجود داشت، در حدود سال ۱۸۸۰ یک نسطوری(پیروان شاخه‌ای از مسیحیت) از سلماس مدعی شد که در تمام ایران، حتی یک بیمارستان و یک دواخانه خیریه نیز وجود ندارد که آشکار است این گفته غلط است. بیشتر تعجب‌برانگیز است که توجه شود که او حتی از بیمارستان/ دواخانه میسیونری آمریکایی در ارومیه نیز یادی نمی‌کند.
این درست است که در دهه۱۸۶۰، بیمارستان تهران وضعیت بسیار تاسف باری به‌عنوان چنین نهادی داشت، اما این وضعیت در دهه ۱۸۷۰ تغییر کرد. افزون بر بیمارستان ارتشی جدید سال ۱۸۶۸، یک بیمارستان شهری دیگر در سال ۱۸۷۴ یا در همین حوالی ساخته شد. بیمارستان جدید زمانی ساخته شد که ناصرالدین شاه از اولین سفرش به اروپا برگشته بود. حاج حسن‌خان مشیرالدوله «وزیر اعظم» می‌خواست یک بیمارستان شبیه آنچه در اروپا دیده بود در تهران بسازد. او علی‌اکبر خان (تازه فارغ‌التحصیل دارالفنون) را به خدمت ساخت مریضخانه دولتی (که بعدها سینا نامیده شد) فرا خواند و او نیز در این بیمارستان تا سال ۱۸۸۰ خدمت کرد. آنگاه به مشهد- جایی که مشیرالدوله رئیس بخش مدیریتی مجموعه حرم مطهر بود -رفت و براساس این درخواست، بیمارستان رضوی را در آنجا تاسیس کرد که از منابع مالی خود حرم مطهر، تامین مخارج می‌شد.
