استانداران خراسان در عهد پهلوی- بخش آخر

سیدصادق امیرعزیزی فرزند سیدعزیزالله در سال ۱۲۸۳ خورشیدی در تهران به‌دنیا آمد. پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه (بخشی از تحصیلات متوسطه را در مدرسه تربیت به اتمام رسانید) وارد دانشکده افسری شد.
او در اول مهرماه ۱۳۰۲ با مدرک سال چهارم متوسطه وارد ارتش شد و در سال ۱۳۰۴ با درجه ستوان دومی وارد قشون رضاشاه شد و اولین سمت وی آجودانی هنگ مستقل گیلان بود. در سال ۱۳۱۹ به درجه سرهنگی نائل آمد و در حین خدمت در ارتش به تحصیل در دانشگاه جنگ پرداخت و در آنجا دوره فرماندهی و ستاد را طی کرد. پس از شهریور ۱۳۲۰ هنگامی که بسیاری از امراء ارتش رضاشاه بازنشسته شدند و زمینه مساعدی برای افسران جوان فراهم شد، سرهنگ امیرعزیزی به فرماندهی تیپ زابل و سپس لشکر کرمان برگزیده شد و وضعیت لشکر را به‌صورت شایسته‌ای ساماندهی نمود. دو سال بعد به فرماندهی رضائیه منصوب شد. در سال ۱۳۲۵ به تهران احضار و به معاونت دانشکده افسری انتخاب شد. وی در اول مهرماه ۱۳۲۶ درحالی که فرماندهی لشکر فارس را برعهده داشت، به درجه سرلشکری رسید. سپهبد امیرعزیزی در اسفند ۱۳۳۹ در کابینه شریف امامی به سمت وزارت کشور منصوب شد و در سال ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۱ نیز در کابینه علی امینی در همین سمت مشغول خدمت بود. وی در کابینه اسدالله علم که در تاریخ ۳۰ تیر ۱۳۴۱ به شاه معرفی شد، مجددا عهده‌دار پست وزارت کشور شد و تا ۱۸ اسفند سال ۱۳۴۲ در این سمت باقی ماند. امیرعزیزی در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۴۲ به سمت استاندار خراسان انتخاب شد و سپس نیابت تولیت آستان قدس رضوی را نیز عهده‌دار گردید و تا مهرماه ۱۳۴۴ در این سمت خدمت می‌کرد. وی در سال ۱۳۴۴ که بیماری شبه وبا شیوع پیدا کرد با تأمین اعتبار لازم، اقدام به پوشش روی سراسر نهر آب خیابان کرد که با این اقدام، خدمت مهمی به سلامت و حفظ بهداشت مردم و زوّار مشهد به عمل آورد.

از دیگر کارهای امیر عزیزی در زمان تولیت، توسعه حرم مطهر حضرت رضا (ع) پس از مطالعه بود. وی در سوم تیر ۱۳۴۴ به ریاست کمیته همکاری بین‌المللی در استان خراسان انتخاب شد که این جریان در راستای اصلاحات ارضی بود. امیرعزیزی در نیمه اول سال ۱۳۵۷ به تولیت آستان قدس رضوی منصوب شد و به مشهد رفت. اما از آنجایی که ادامه کار را مناسب ندید در ۱۴ دی‌ماه استعفا داد و به تهران بازگشت و در دولت ازهاری به عنوان وزیر کشور انتخاب شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی کشور را ترک کرد و به اروپا رفت و در پاریس اقامت گزید تا اینکه در سال ۱۳۷۱ در پاریس دار فانی را وداع گفت و طبق وصیتش جنازه او را به تهران آوردند و در بهشت زهرا به خاک سپردند. سپهبد سیدصادق امیرعزیزی مردی متدیّن، درستکار و وطن‌خواه بود، به اصول مذهبی سخت پایبندی داشت، نه تنها واجبات خود را انجام می‌داد، بلکه در مستحبات نیز کوشا بود. از مال دنیا طرفی نبسته بود و در حد توانایی هم به مستمندان مساعدت می‌کرد.

پیشینه فعالیت‌های سیدصادق امیرعزیزی:
ــ معاون هنگ در لشکر ۷
ــ رئیس ستاد لشکر ۱۵ اردبیل
ــ فرمانده هنگ پیاده لشکر جنوب
ــ فرمانده تیپ زابل
ــ متصدی فرماندهی لشکر کرمان
ــ معاون دانشکده افسری
ــ فرمانده لشکر خرم‌آباد
ــ فرمانده لشکر ۴ رضائیه
ــ فرمانده لشکرهای فارس، تبریز و فرمانده سپاه جنوب
ــ رئیس اداره بازرسی ارتش ۴
ــ رئیس دادگاه تجدید نظر محاکمه سپهبد قره‌نی (۱۳۳۶)
ــ انتصاب به فرماندهی ژاندارمری کل کشور با درجه سرلشکری در سال ۱۳۳۷
ــ وزیر کشور در کابینه دکتر علی امینی در سال ۱۳۳۹
ــ وزیر داخله کابینه اسدالله علم از سال ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۲
ــ استاندار خراسان از سال ۱۳۴۲ الی ۱۳۴۴ و از ۲۱ آبان‌ماه تا دی‌ماه ۱۳۵۷
ــ وزیر کشور دولت ارتشبد ازهاری

نشان و مدال:
ــ نشان (اسپانیا) ORden del merito civiL‎ در 22/ 1/ 1341 در سمت وزیر کشور