اخبار مدیران روزنامه شماره ۶۵۱۴

ما به‌گونه‌ای درباره مدیریت صحبت می‌کنیم که انگار سراسر مزیت است. مدیران اهل رقابت نتیجه می‌گیرند و مدیران همراه و همکار اعتمادسازی می‌کنند. اما به ندرت از خود می‌پرسیم این نقاط قوت در طول زمان چه هزینه‌ای به همراه دارند.  هر سبک مدیریتی آرام آرام به انباشت نوع خاصی از «بدهی سازمانی» منجر می‌شود. منظور بدهی مالی نیست، بلکه تعهداتی عملیاتی است که به آهستگی روی هم انباشته می‌شوند، معمولا به چشم نمی‌آیند و زمانی دیده می‌شوند که عملیات به بن‌بست برسد یا اختلالی در بخشی از کار ایجاد شود. متاسفانه تا رهبران سازمان متوجه این موضوع شوند، کار از کار گذشته است.

آخر سال که می‌رسد، در بسیاری از شرکت‌های ایرانی یک جلسه آشنا برگزار می‌شود: «هدایای نوروزی چه می‌شود؟» چند عدد روی میز گذاشته می‌شود، شرایط اقتصادی مرور می‌شود و معمولا جمله‌ای تکراری شنیده می‌شود: «امسال باید محتاط باشیم.» نتیجه هم اغلب تصمیمی مالی است، نه راهبردی. اما برای مدیران بازاریابی، هدیه نوروزی یک هزینه جانبی نیست، یک نقطه تماس برند است؛ جایی که سازمان بدون تبلیغ، بدون شعار و بدون کمپین، شخصیت واقعی خود را نشان می‌دهد. در بازاری که اعتماد شکننده و رقابت شدید است، همین رفتارهای کوچک می‌توانند تصویر برند را تقویت یا تضعیف کنند.

شاید برای خیلی از شما هم پیش‌آمده که با رئیسی کار کرده باشید که اهل خودنمایی است، در جلسات فقط از خودش و موفقیت‌هایش صحبت می‌کند، از تعریف و تمجید اطرافیانش لذت می‌برد و به شکل‌های مختلف تاکید می‌کند که بدون حضور او ایده خوبی به نتیجه نمی‌رسد و همه چیز بر باد می‌رود. چنین افرادی به‌شدت تشنه توجه و ستایش ‌شدن توسط زیردستانشان هستند و آن دسته از افرادی که اهل تعریف و ستایش از آنها هستند را بیشتر می‌پسندند. بهترین عنوانی که می‌توان به چنین افرادی داد «مدیر خودشیفته» است؛ یعنی کسی که فقط خودش و بزرگ به‌نظر رسیدن خودش برایش مهم است و حاضر است برای جلب ‌توجه و ستایش دیگران دست به هر کاری بزند. او بیشتر به دنبال علایق و خواسته‌های شخصی‌ است و رسیدن به اهداف کاری را وسیله‌ای برای تحقق همین خواسته‌ها و علایق در نظر می‌گیرد.