هردر در سنت فلسفه آلمانی قرن هجدهم پرورش‌یافته است. او کوشیده اندیشه‌های خود را بر اساس زبان و ادبیات فلاسفه همین قرن تنظیم کند. در کتاب‌های تاریخ فلسفه اغلب وی را به‌عنوان پایه‌گذار انسان‌شناسی فلسفی یا فلسفه تاریخ معرفی می‌کنند. اما با توجه به تاملات وی درباره فرهنگ، می‌توان اندیشه‌های فلسفی او در این باب را از مهم‌ترین ابتکارات او دانست. هردر بیش از همه متاثر از دو متفکر بود، یکی امانوئل کانت (۱۸۰۴-۱۷۲۴) و دیگری گئورگ هامان (۱۷۸۸-۱۷۳۰). او علاوه بر این دو متفکر از لایبنیتس و لسینگ هم تاثیر پذیرفته است. با این متفکران می‌توان مهم‌ترین رگه‌های فلسفی اندیشه‌های وی را ترسیم کرد. هردر ضمن اعتقاد به کلیات اندیشه‌های روشنگری با گرایش غالب در این فضای فکری مخالف بود. شاید به همین جهت بود که در زمان خود و در کوتاه‌مدت پس از وفاتش، شاگردانی پیدا نکرد و اندیشه‌های وی به مکتب فکری تبدیل نشد.