سید فرید موسوی

در روزهایی که تنش‌های ایران و آمریکا بار دیگر رو به افزایش است و احتمال تشدید فشارهای خارجی وجود دارد، اقتصاد ایران بیش از هر زمان دیگری به تصمیم‌های درست در داخل نیاز دارد. منابع دولت محدود است، سرمایه‌گذاری کاهش یافته، تورم همچنان مهم‌ترین دغدغه خانوارهاست و نااطمینانی، افق فعالیت اقتصادی را کوتاه‌تر کرده است. در چنین شرایطی، هر داده‌ای که تصویری واقعی از جامعه ارائه کند، باید مبنای سیاستگذاری قرار گیرد، نه آنکه در بایگانی دستگاه‌ها باقی بماند.

آتش‌بس ۴۰روزه ایران و آمریکا هرچند پرونده یک درگیری نظامی را بست، اما یک پرسش جدی را پیش روی اقتصاد ایران قرار داد؛ چرا در دوره‌های گذشته با وجود ورود منابع قابل‌توجه به اقتصاد، در مقایسه با سایر کشورها این منابع به رشد پایدار، افزایش بهره‌وری و رفاه متناسب برای جامعه تبدیل نشدند و چه تغییراتی در دوره جدید باید ایجاد شود تا مسیر اقتصاد از تکرار تجربه‌های گذشته فاصله بگیرد؟

در میانه جنگ رمضان، بسیاری هنوز تصور می‌کنند صحنه اصلی نبرد، آسمان منطقه، حملات موشکی یا تنگه هرمز است. اما واقعیت آن است که در کنار این میدان‌های آشکار، جنگی عمیق‌تر و ماندگارتر در جریان است؛ جنگ بر سر کریدورها، بنادر، خطوط ریلی، مسیرهای تجارت و شبکه‌های انرژی. جنگی که نتیجه آن نه فقط توازن نظامی، بلکه جایگاه ایران در نظم آینده منطقه را تعیین می‌کند.