دکتر علي مزيکي

ایران در سال‌های اخیر با بحران فزاینده آب روبه‌رو شده و فشار بر منابع سطحی و زیرسطحی، به‌ویژه در کلان‌شهرهایی مانند تهران شدت یافته است. به واسطه چالش آبی در ماه‌های اخیر، اهمیت این موضوع دوچندان شده است. در چنین شرایطی، سیاستگذاری در حوزه آب، بیش از هر زمان دیگری مورد توجه قرار گرفته و ضرورت بازنگری در شیوه‌های موجود برای حفظ پایداری منابع، بهبود کارآیی و تامین برابری احساس می‌شود. در این شرایط، سیاستگذار می‌تواند به ابزارهای قیمتی و غیرقیمتی امکان‌پذیر توجه داشته باشد و با سنجش موقعیت نسبت به استفاده از آنها اقدام کند. اما انتخاب ابزارهای مناسب، باید معطوف به مطالعه شرایط فعلی باشد.