پویا بهزادنیا

بررسی جریان تجارت خارجی در سال‌های اخیر نشان می‌دهد که زیرساخت‌های فناورانه و سامانه‌های الکترونیک، اگرچه گامی بلند در جهت شفافیت و حذف امضاهای طلایی برداشته‌اند، اما در غیاب ثبات مقرراتی، کارکرد اصلی خود را از دست می‌دهند. برای درک این چالش، شاید تشبیه سامانه جامع تجارت به یک معبر تازه‌آسفالت‌شده تصویر روشنی به دست دهد؛ زیرساختی نوین و استاندارد که برای تسهیل تردد روان خودروها طراحی شده، اما اگر به واسطه تصمیمات متغیر و بخشنامه‌های پی‌درپی، مدام دستخوش حفاری‌های قانونی و تغییرات ناگهانی در ضوابط و کدهای تعرفه شود، فعال اقتصادی بیش از آنکه از پایداری مسیر بهره‌مند شود، درگیر دست‌اندازهای مکرر خواهد شد.