این یادداشت استدلال میکند که نظم امنیتی کلاسیک مبتنی بر بازدارندگی و موازنه قوا، در عصر ژئواکونومی و رقابت زنجیرههای تامین، توان مدیریت مخاطرات خلیج فارس را ندارد. سه سناریو برای آینده منطقه ترسیم میشود: (۱) گرایش کشورهای جنوب خلیجفارس به پیمانهای دفاعی رسمی با آمریکا و عادیسازی روابط با اسرائیل؛ (۲) تشدید منازعات و جنگ همهعلیههمه؛ و (۳) شکلگیری نظام «امنیت شبکهای» مبتنی بر بیطرفی فعال و مدیریت مشترک ریسک میان شمال و جنوب خلیج فارس. این قلم با استناد به دادههای تجاری امارات-اسرائیل و شاخصهای آسیبپذیری کشورهای منطقه، نشان میدهد که سناریوی دوم محتملترین وضعیت کنونی است، اما بر ضرورت و امکانپذیری سناریوی سوم بهعنوان راهحل پایدار تاکید میکند.