رامین کیانی و ناصر غلامپور

در ایران ضرب‌المثلی قدیمی وجود دارد که می‌گوید: «خشت اول چون نهد معمار کج، تا ثریا می‌رود دیوار کج.» این حکمت، در طراحی راهبردهای کلان نیز صادق است. هنگامی که یک راهبرد بر فرضی نادرست بنا شود، تمام سیاست‌ها و اقداماتی که بر پایه آن شکل می‌گیرند، دیر یا زود به همان خطای اولیه بازخواهند گشت. نزدیک به نیم‌قرن است که واشنگتن «فشار حداکثری» را نه صرفا یک ابزار، بلکه یک راهبرد تلقی کرده است. با این حال، حاصل این رویکرد چیزی جز ناکامی نبوده است. فرض بنیادین این سیاست روشن است؛ اعمال تحریم، انزوا، خرابکاری و فشار نظامی، در نهایت قدرت ایران را از میان خواهد برد. اما چنین اتفاقی رخ نداد.