دموکراسی ترکیه در خطر است
به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد: در حالی که رهبران جهان برای اجلاس ناتو در آنکارا گرد هم آمده اند، رئیس جمهور رجب طیب اردوغان از این فرصت برای نمایش قدرت استفاده خواهد کرد. اما این تصویر، آسیبپذیری عمیقتری را پنهان میکند: سرکوب فزاینده دموکراسی ترکیه توسط اردوغان. دولت او معترضان مسالمت جو - همراه با وکلا، روزنامهنگاران و دانشگاهیان - را بازداشت کرده است. این در حالی است که اردوغان و دولت او سعی در پنهان کردن واقعیتهای کشور از جهان دارند. این برای ترکیه بد است. همچنین خطری برای شرکای این کشور در ناتو، به ویژه در اروپا، ایجاد میکند.
«اوزگور اوزل» در گزارش دیروز چهارشنبه برای فایننشال تایمز نوشت، اهمیت استراتژیک ترکیه بدیهی است. این کشور دسترسی به دریای سیاه را کنترل میکند؛ با سوریه، عراق و ایران هممرز است؛ و در نزدیکی درگیریهایی قرار دارد که بارها امنیت اروپا را به بوته ازمون گذاشته است. نیروهای مسلح ترکیه جزو بزرگترین نیروهای ناتو هستند، در حالی که صنعت دفاعی این کشور به طور فزایندهای برای امنیت اروپا ضروری است. با این حال، این قدرت استراتژیک، واقعیت تاریکتری را پنهان میکند. اقتصاد ترکیه تحت فشار شدیدی است: تورم حتا با ارقام رسمی مشکوک، بالای ۳۰ درصد است، اعتماد مصرفکننده تضعیف شده و میلیونها نفر نسبت به یک دهه پیش احساس فقر، ناامنی و ناامیدی بیشتری دارند. ترکیه همچنین بزرگترین جمعیت زندانی در اروپا را دارد؛ نشانهای از دولتی که به طور فزایندهای به زور و اجبار به جای رضایت متکی است.
این ضعف داخلی پیامدهای سیاسی داشته است. اردوغان دیگر به اندازه گذشته محبوب نیست. در انتخابات شهرداری ۲۰۲۴، حزب او بدترین شکست خود را از زمان به قدرت رسیدن متحمل شد. حزب جمهوریخواه خلق – (CHP) - که من [نویسنده] از سال ۲۰۲۳ رهبری آن را بر عهده داشتهام - به نیروی سیاسی محلی پیشرو در کشور تبدیل شده است. ما با تمرکز بر مشکلات و مبارزات مردم عادی، در انتخابات پیروز شدیم: بازنشستگانی که قادر به پرداخت اجاره نیستند، فارغالتحصیلان بیآینده، والدینی که نمیتوانند غذای مناسبی برای فرزندانشان تهیه کنند. ما هم با رأیدهندگان خود و هم با هواداران سابق اردوغان که احساس رها شدن میکردند، صحبت کردیم. پاسخ اردوغان ضعف در قلب سیستم او را آشکار کرد: او در مواجهه با یک جایگزین واقعی، از قدرت دولت و دادگاهها برای از بین بردن رقابت دموکراتیک استفاده کرده است.
اولین هدف اصلی، اکرم اماماوغلو، شهردار استانبول و نامزد ریاست جمهوری حزب جمهوریخواه خلق بود. در مارس ۲۰۲۵، او به اتهام فساد، کمک به تروریسم و جاسوسی که انگیزه سیاسی تلقی میشوند، زندانی شد. پس از آن، موج گستردهتری از دستگیریها علیه حزب جمهوریخواه خلق آغاز شد. از آن زمان، بیش از ۳۰ شهردار مخالف بازداشت یا زندانی شدهاند. ماه گذشته، دادگاهی انتخابات حزبی را که در آن من به عنوان رهبر حزب جمهوریخواه خلق انتخاب شده بودم، لغو کرد. به دستور قضایی، من از سمت خود برکنار شدم و یک رئیس سابق حزب که بارها در انتخابات مقابل اردوغان شکست خورده بود، دوباره به قدرت بازگشت.
اردوغان به دنبال ایجاد اپوزیسیون وفادار خود است؛ اپوزیسیونی که هرگز نمیتواند قدرت او را تهدید کند. او خواهان یک نظم سیاسی است که در آن رأیگیری ادامه یابد در حالی که رقابت واقعی از بین میرود. ترکیهای بدون رقابت دموکراتیک، مشروعیت عمومی یا حاکمیت قانون، شریکی قابل پیشبینی یا قابل اعتماد نیست. سیاست خارجی اش به ابزاری برای بقای داخلی تبدیل میشود. امروز اردوغان ممکن است به سمت واشنگتن، فردا به سمت مسکو و سپس به سمت پکن روی آورد، آن هم صرفاً برای کمک به حفظ موقعیت خود. بقای حکومت یک نفره بالاتر از منافع ملی ترکیه قرار گرفته است.
همچنین یک خطر فوریتر وجود دارد. رژیمی که مانع از باور شهروندان به امکان تغییر از طریق انتخابات میشود، ناامیدی و خشم ایجاد میکند. این امر در کنار سوء مدیریت اقتصادی و فقر فزاینده، خطر تحولات اجتماعی و سیاسی را افزایش میدهد. چنین فورانی در مرزهای ترکیه باقی نخواهد ماند. این امر بر امنیت اروپا، مسیرهای حیاتی انرژی و خاورمیانه و جبهه جنوبی ناتو تأثیر خواهد گذاشت. این وظیفه متحدان ترکیه نیست که مسیر سیاسی کشور ما را تجویز کنند. دموکراتهای ترکیه خواستار واردات دموکراسی از خارج از کشور نیستند. ما به اندازه کافی پیامدهای ناخواسته و شکستهای آشکار ناشی از تلاشها برای تغییر شکل جوامع از طریق مداخلات خارجی را دیدهایم. این وظیفه بر عهده مردم ترکیه است. ارزش استراتژیک هیچ کشوری با نابودی دموکراسی آن افزایش نمییابد. متحدان ترکیه به دیدگاهی روشن از خطری که حکومت اردوغان برای منافعشان ایجاد میکند، نیاز دارند. مشروعیت بخشیدن به دولتهای اقتدارگرا در راستای دستیابی به منافع ژئوپلیتیکی کوتاهمدت، یک اشتباه تاریخی است.
