پایان تب فلزات گرانبها؟

گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-محمدامین مکرمی؛ نقطه عطف این چرخش، معرفی کوین وارش به‌عنوان رئیس آینده فدرال‌ رزرو بود. این انتخاب، پیام روشنی به بازار مخابره کرد: تداوم رویکرد سخت‌گیرانه نسبت به تورم. در فضایی که بخشی از رشد قیمت طلا ناشی از تصور تساهل پولی و تضعیف اعتبار بانک مرکزی آمریکا بود، این خبر به‌سرعت «صرف ریسک» طلا را کاهش داد.

اما عامل کلیدی‌تر، ساختار اهرمی این رالی است. مشارکت گسترده سرمایه‌گذاران خرد، استفاده از ابزارهای مشتقه کوتاه‌مدت و افزایش بدهی معاملاتی، بازار فلزات گرانبها را در برابر شوک‌ها آسیب‌پذیر کرده بود. افزایش وجه تضمین معاملات توسط گروه CME که بزرگ‌ترین متولی بازارهای مشتقه جهان به‌شمار می‌رود، عملا ماشه اصلاح قیمتی را کشید و سرمایه‌گذاران را ناچار به فروش دارایی برای تامین نقدینگی کرد؛ پدیده‌ای که به‌سرعت به بازارهای سهام، به‌ویژه در آسیا، سرایت یافت.

رفتار همزمان بازار نفت و فلزات صنعتی نیز قابل‌توجه است. افت قیمت برنت، مس و آلومینیوم نشان می‌دهد که بخشی از رالی اخیر، نه بر پایه بهبود بنیادین تقاضای جهانی، بلکه بر موج نقدینگی و انتظارات تورمی سوار بوده است. با تعدیل این انتظارات، دارایی‌هایی که بیشترین رشد را تجربه کرده بودند، در صدر اصلاح قیمتی قرار گرفتند.

با این حال، افت اخیر لزوما به معنای پایان جذابیت طلا نیست. کسری‌های بودجه مزمن در اقتصادهای پیشرفته، سیاست‌های مالی انبساطی دولت آمریکا و تداوم نااطمینانی‌های ژئوپلیتیک، همچنان زمینه‌ساز تقاضای بلندمدت برای دارایی‌های امن است. از این منظر، اصلاح‌های شدید می‌تواند بیش از آنکه نشانه تغییر روند باشد، بازتنظیم قیمت‌ها پس از یک صعود بیش‌ازحد سریع تلقی شود.

پیام اصلی این رویداد برای سرمایه‌گذاران، یادآوری شکنندگی بازارهایی است که بر اهرم بالا و رفتار توده‌ای بنا شده‌اند. همان‌طور که صعود چنین بازارهایی می‌تواند سریع و کم‌نوسان به نظر برسد، مسیر نزول آنها نیز ناگهانی و پرهزینه خواهد بود؛ واقعیتی که بازار فلزات گرانبها در روزهای اخیر به‌روشنی آن را آشکار کرد.//