خاطره خوشی که خراب شد
دنياي اقتصاد : برای ۲۵ سال یعنی یک ربع قرن کامل هر زمان صحبت از روز هشتم آذر می‌شد، همه اهالی فوتبال در ایران یاد «حماسه ملبورن» می‌افتادند؛ روزی که تیم ملی ایران در یک معجزه کامل موفق شد شکست ۲برصفر برابر استرالیا را به تساوی ۲-۲ تبدیل کند و به عنوان آخرین تیم به جام‌جهانی ۱۹۹۸ فرانسه برسد. این نخستین دوره‌ای بود که مرحله نهایی جام‌جهانی به جای ۲۴ تیم با ۳۲ تیم برگزار می‌شد و ایران، پس از سپری کردن مسیری پرفراز‌وفرود موفق شد خودش را به مرحله نهایی آن بازی‌ها برساند.
در مسابقه‌ای که بیشتر به خواب و رویا می‌مانست، ایران در نیمه دوم به بازی برگشت و با دو گل کریم باقری و خداداد عزیزی چنان صعود حیرت‌انگیزی رقم زد که برای نخستین بار، میلیون‌ها ایرانی معصومانه و خودجوش به خیابان‌ها ریختند و شادی کردند. از سال گذشته اما در تقویم فوتبالی ایران مقابل هشتم آذر یک بازی مهم دیگر هم درج شده است؛ شکست یک‌بر‌صفر تیم ملی مقابل آمریکا در سومین مسابقه مرحله گروهی جام‌جهانی ۲۰۲۲. ایران آن روز تنها به یک تساوی نیاز داشت که راهی مرحله بعد شود، اما کارلوس کی‌روش آن‌قدر تیمش را ترسو به زمین فرستاد که همه‌چیز خراب شد. آمریکا در نیمه اول تیم مسلط زمین بود و هر کاری دلش خواست انجام داد. آنها بارها مدافعان کناری ایرانی را دور زدند و نهایتا روی همین حربه، با ارسال سرجینیو دست و ضربه تمام‌کننده پولیسیچ به گل رسیدند. عجیب آنکه ستاره گلزن آمریکا در این صحنه صدمه دید و تعویض شد، اما حتی غیبت او هم کمک نکرد تیم ملی در نیمه دوم بازی را برگرداند. یک مشت حمله بی‌هدف و احساسی با چاشنی تمارض و چانه‌زنی برای گرفتن پنالتی از داور، پایان‌بخش سومین حضور بی‌صعود کی‌روش روی نیمکت تیم ملی ایران در جام‌های جهانی بود.
