امشب؛ نبرد کلاسیک انگلیس و آرژانتین؛
مسی یا چه کسی؟
آرژانتین؛ رویای فینال دوباره
راستش این است که رسیدن به نیمهنهایی برای تیمی که هرگز کیفیت چهار سال قبل را نشان نداد، بسیار دشوار بود. آرژانتین حضورش در جمع چهار تیم پایانی را بیش از هر چیز دیگری مدیون دو فاکتور است؛ قرعه و مسیر نسبتا آسان و درخشش لیونل مسی. شاگردان اسکالونی مرحله گروهی را با صدرنشینی در گروه دهم پشت سر گذاشتند؛ جایی که ابتدا الجزایر را شکست دادند، سپس از سد اتریش گذشتند و در آخرین مسابقه نیز با پیروزی برابر اردن، با ۹ امتیاز راهی مرحله حذفی شدند. آلبیسلسته در اولین بازی مرحله حذفی که به شکل غیرمنتظرهای سخت شد، کیپورد را ۳ بر ۲ شکست داد، سپس در یک دیدار دشوار دیگر مصر را با همین نتیجه از پیش رو برداشت و در مرحله یکچهارم نهایی هم با برتری ۳ بر یک مقابل سوئیس ۱۰ نفره آن هم در وقتهای اضافه، جواز حضور در نیمهنهایی را به دست آورد.
همین شرح حال به خوبی نشان میدهد آرژانتین چه مرارتهایی را برای رسیدن به این مرحله پشت سر گذاشته است. به طور کلی اما، بزرگترین نقطه قوت این تیم همچنان کیفیت بالای بازیکنان هجومی و شخصیت برنده آنها در مسابقات مهم است. لیونل مسی، حتی اگر دیگر در اوج سالهای جوانی نباشد، همچنان با پاسهای کلیدی و تصمیمهای هوشمندانه میتواند سرنوشت بازی را تغییر دهد. در کنار او، لائوتارو مارتینس و خولیان آلوارس هم حضور دارند که هر دو در مسابقه قبلی گل زدند، خط میانی هم با حضور انزو فرناندس، الکسیس مکآلیستر و رودریگو دیپل تعادل نسبی میان دفاع و حمله ایجاد کرده، هرچند اوضاع به خوبی چهار سال پیش نیست. به طور مشخص آرژانتین در این جام در بخش دفاع از کنارهها و مقابله با ضدحملههای سریع آسیبپذیر نشان داده و دیگر گل زدن به امیلیانو مارتینز یک آرزو نیست.
انگلیس؛ به دنبال افتخار
انگلیس هم با عملکردی حسابشده به نیمهنهایی رسیده است. شاگردان توماس توخل رقابتها را با پیروزی ۴ بر ۲ مقابل کرواسی آغاز کردند، سپس در دیداری فیزیکی برابر غنای تدافعی به تساوی بدون گل رضایت دادند و در آخرین بازی مرحله گروهی با برتری ۲ بر صفر مقابل پاناما، با ۷ امتیاز به عنوان صدرنشین گروه آخر راهی مرحله حذفی شدند. سهشیرها در یکشانزدهم نهایی و در مسابقهای که خیلی برایشان سخت شد جمهوری دموکراتیک کنگو را ۲ بر یک شکست دادند، بعد در یکهشتم و در یکی از سختترین بازیهای جام با نتیجه 3 بر 2 از سد مکزیک گذشتند و سپس در یکچهارم نهایی با برتری ۲ بر یک مقابل نروژ، جواز حضور در جمع چهار تیم برتر را به دست آوردند.
چنان که میبینید آنها در مراحل حذفی برد مقتدرانهای نداشتند، اما روشن است که تیم خطرناکی هستند. بزرگترین نقطه قوت انگلیس، تعادل میان خطوط مختلف و انعطاف تاکتیکی این تیم است. تیم توخل شاید مانند برخی رقبایش فوتبال چشمنواز و پرریسکی ارائه نکند، اما در مدیریت جریان مسابقه، استفاده از ضربات ایستگاهی و انتقال سریع از دفاع به حمله موفق عمل کرده است. جود بلینگام همچنان مهمترین مهره خط میانی محسوب میشود و در کنار او دکلان رایس، ریتم بازی را کنترل میکند. در خط حمله نیز هری کین با تجربه بالای خود رهبر خط آتش سهشیرهاست و بازیکنانی مانند بوکایو ساکا، فیل فودن و مارکوس رشفورد هر لحظه میتوانند با یک حرکت انفرادی یا ضدحمله، نتیجه بازی را تغییر دهند.
جمعبندی
روشن است که روی کاغذ انگلستان شانس بیشتری دارد. آنها متوازنتر هستند و عملکرد تاکتیکیتری هم داشتهاند. با این حال اگر قرار بود همه برندهها از قبل معلوم باشند، دیگر «فوتبال» جذابیت دیوانهوارش را نداشت. شاید این ایده موافقان زیادی نداشته باشد، اما ممکن است عطش و اشتیاق بالای آرژانتینیها و شوری که برای تکرار قهرمانی دارند، باز هم برایشان کار کند، شبیه اتفاقی که به ویژه در جریان آن کامبک تاریخی برابر مصر رخ داد. بنابراین هیچ احتمالی را نمیتوان نادیده گرفت.
