از کودکی کار کردم
دنیای‌اقتصاد : محمدعلی بهمنی، از شاعران پیشکسوت که از ۹سالگی در محضر استادانی چون فریدون مشیری حضور داشته، درباره روند سرایش خود از کودکی در گفت‌و‌گو با ایرنا توضیح داد. او با بیان اینکه فعالیت فرهنگی مادرش که زبان فرانسوی می‌دانست در جمع ۶ نفره زنان آگاه آن دوره، موجب آشنایی او با استادانی مانند فریدون مشیری شده است، ادامه داد: از کودکی شاگرد این بزرگواران بودم، شرایطی پیش آمد پدر و مادر را از دست دادم و در سن کم مجبور شدم از کودکی کار کنم. فریدون مشیری و استادانی مانند او توانستند ذهن‌های ضعیف را تا حدی قوی کنند. بنابراین نمی‌توانیم همچنان زیر باورهای این‌گونه باشیم، که شاعران حتما باید غزل بسرایند. حتی انسان خود ذهن دارد و می‌تواند برای خود اندوخته‌ای داشته باشد.
این شاعر با تاکید بر اینکه مشیری و خودش غزل‌هایی ارزشمند سرودند، توضیح داد: به این دلیل که از کودکی همین گونه درس می‌خواندیم غزل سرودیم، اما در این سال‌ها می‌بینم چقدر جمله‌هایی که معنی نداشته است، ساختم و خیلی از آن‌ها را دوست داشتم. برای مثال می‌توانید در تعداد زیادی از غزل‌ها ببینید که «اگر» را «گر» نوشته‌اند. این در حالی است که «گر» با «اگر» ارتباطی ندارد و واژه «گر» معنی گسترده‌ای برای خود دارد.
به گفته او در شعر آزاد اتفاق‌هایی از این دست از بین می‌رود. البته تکرار چنین اقداماتی در آثار شکسته مشاهده می‌شود. در همه شعرها تعداد زیادی از واژگان که نادرست به کار می‌روند، وجود دارد.
بهمنی با تاکید بر اینکه هر انسان برای داشتن زندگی جهانی به دنیا می‌آید، ادامه داد: البته که انسان برای خدمت به وطن به دنیا می‌آید، اما در جان و خوانشِ انسان، مطالعات جهانی جایگاه مهمی دارد. اگر شاعران مطالعه داشته باشند، متوجه می‌شوند باید شعر جهانی گفت. منظورم توهین به غزل نیست زیرا من هم همچنان غزل می‌سرایم اما کار آزاد هم انجام می‌دهم.
این شاعر پیشکسوت با تاکید بر اینکه گفتار شعر آزاد جهانی است، افزود: در شعر آزاد هم ضعف‌هایی وجود دارد. شاعرانی شعرهایی ضعیف می‌گویند، این آثار بر بدنه شعر آزاد زخم می‌زند. اما شاعرانی هم هستند که شعر آزاد می‌سرایند و می‌توانند خود را با آن شعر در جهان معرفی کنند.
این غزل‌سرا با اشاره به اینکه ریشه‌های آموزش شعر در غزل جایگاه مهمی دارد، ادامه داد: شاعران باید آگاهی جهانی خود را بالاتر ببرند تا شعر آزاد جهانی داشته باشیم. این در حالی است که گاه در ایران این سبک اجازه انتشار ندارد و شاعرانی که به دیگر کشورها می‌روند جان شعری خود را به دست می‌آورند. شعر می‌تواند در شکل‌های متعدد دیگر هم باشد، به شرطی که شعر باشد. بهمنی درباره کودکانی که در این روزها دغدغه شعر دارند، گفت: بسیاری از فعالیت‌های کودکان ۶ تا ۱۰ساله را می‌بینیم، نه اینکه شعر گفته باشند، اما زمانی که شعر من یا مشیری را دکلمه می‌کنند، می‌بینم در این سن و سال توانستند به ذات شعر برسند. البته که حتما خانواده آن‌ها در نحوه پرورششان تاثیر دارند.
