از «جمهوری اسلامی ژاپن» تا «جنگ ابربایجان» با آلبانی

گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد- کسری غفوری: تیتر را اشتباه نخوانده‌اید؛ دونالد ترامپ واقعاً یکبار جمهوری آذربایجان را «آبربایجان» تلفظ کرده است. ترامپ که همواره با بی‌رحمی گاف‌های کلامی رقبای سیاسی‌اش را دستمایه تمسخر قرار می‌داد، حالا خود در تله لغزش‌های زبانی گرفتار شده است. او که زمانی اشتباهات جو بایدن و باراک اوباما را سوژه خنده هوادارانش می‌کرد، اکنون به طور مداوم جملاتی را به زبان می‌آورد که تعجب رسانه‌ها را برانگیخته است.

آرون بلیک، خبرنگار ارشد سی‌ان‌ان و تحلیل‌گر باسابقه واشنگتن‌پست، در گزارش اخیر خود پرده از زنجیره‌ای از همین گاف‌های عجیب برداشته است. اوج آشفتگی کلامی ترامپ در نشست اخیر ناتو در ترکیه نمایان شد. ترامپ در کمتر از ده دقیقه و در حالی که کنار ولادیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهوری اوکراین نشسته بود، سه اشتباه فاحش مرتکب شد. او در اظهاراتی عجیب هنگام اشاره به حملات موشکی، از عبارت نامفهوم «جمهوری اسلامی ژاپن» استفاده کرد. در همان نشست، ترامپ نام اختصاری توافق هسته‌ای را نیز اشتباه تلفظ کرد و بدتر از آن، در حضور زلنسکی از خبرنگاران خواست تا سوالات خود را از «رئیس‌جمهور پوتین» بپرسند.

اشتباهات جغرافیایی و دیپلماتیک او به همین جا ختم نمی‌شود. ترامپ در سخنرانی‌های اخیرش بارها نام کشورها را با یکدیگر اشتباه گرفته است. او در اجلاس داووس به طور مکرر گرینلند را با ایسلند جابه‌جا گرفت و حتی افت قیمت سهام آمریکا را به گردن ایسلند انداخت. در موردی دیگر هنگام لاف‌زنی درباره پایان دادن به جنگ‌ها، نام جمهوری آذربایجان را به اشتباه «آبربایجان» تلفظ کرد و مدعی شد که به درگیری تاریخی این کشور با «آلبانی» پایان داده است، در حالی که منظور او ارمنستان بود. همچنین پیش از اجلاس حساس با پوتین که قرار بود در آلاسکا برگزار شود، دوبار اعلام کرد که برای دیدار با رئیس‌جمهوری روسیه عازم این کشور است گویی فراموش کرده بود که آلاسکا از دهه ۱۸۶۰ دیگر بخشی از خاک روسیه نیست. در سخنرانی دیگری در میامی نیز، آمریکای جنوبی را با آفریقای جنوبی اشتباه گرفت.

حافظه ترامپ در به خاطر سپردن نام افراد سرشناس و همکارانش نیز او را یاری نمی‌کند. او اخیرا کلی لوفلر، از مدیران دولت خود را با نیکی میناژ خواننده مشهور اشتباه گرفت. در جریان بازدید از هواپیمای جدید ریاست‌جمهوری، ایلان ماسک را «لئون» صدا زد و در اظهارنظری درباره خروج از افغانستان، مسؤولیت کشته شدن نیروهای آمریکایی را به جای بایدن متوجه باراک اوباما دانست. او حتی در رویدادهای عمومی، همکاران خود مانند کلیان کانوِی و کارولین لیویت را با یکدیگر جابه‌جا می‌گیرد و در پاسخ به سوالاتی درباره بحران‌های تایوان یا اوکراین، پاسخ‌هایی می‌دهد که مشخصا مربوط به ایران است.

تکرار این زنجیره از گاف‌های عجیب، اکنون به پاشنه آشیل کسی تبدیل شده که تا پیش از این، تسلط کلامی را نقطه قوت خود در برابر رقبا می‌دانست و حالا هر روز سوژه جدیدی برای رسانه‌های جهان خلق می‌کند./