چرا چین پشت رهبر کرهشمالی را خالی نمیکند؟
۶۵ سال روابط پکن - پیونگیانگ
رهبران چین غالبا روابط پکن و پیونگیانگ را به نزدیکی «لب و دندان» توصیف میکنند؛ اما این پیوند گرم بیش از هر چیز بر پایه ضرورتهای راهبردی استوار است. در 11ژوئیه1961، پیمان دوستی، همکاری و کمک متقابل در پکن امضا شد. اکنون با گذشت 65سال، این معاهده که تنها ائتلاف نظامی رسمی چین محسوب میشود، همچنان پابرجاست. سفر اخیر رهبر کرهشمالی به پکن برای گرامیداشت این معاهده نیز نشاندهنده اهمیت تداوم آن است. به گزارش الجزیره، در این 65سال، چین به دومین اقتصاد بزرگ جهان تبدیل شد؛ درحالیکه کرهشمالی همچنان منزوی و تحت تحریمهای شدید است. با این حال، اتحاد آنها از جنگ سرد، فروپاشی شوروی و دههها بحران هستهای جان سالم به در برده است؛ زیرا هیچیک نمیتوانند فروپاشی آن را تحمل کنند.
این روابط که در جنگ کره و با خون شکل گرفت، اکنون با اولویت حفظ ثبات برای پکن گره خورده است. چین لزوما خواهان یک کرهشمالی قدرتمند نیست، بلکه به دنبال یک همسایه باثبات است تا از سرازیر شدن پناهجویان و هممرز شدن با نیروهای آمریکایی جلوگیری کند. پیونگیانگ نقش یک سپر استراتژیک را برای پکن ایفا میکند و به همین دلیل، چین ضمن حمایت گاهوبیگاه از تحریمهای بینالمللی، شریان اقتصادی این کشور را برای جلوگیری از استیصال کامل آن حفظ کرده است. از سوی دیگر، کرهشمالی تمایلی به وابستگی مطلق به پکن ندارد. پیمان شراکت استراتژیک2024 پیونگیانگ و مسکو، توازن را تغییر داده است.
برای کیم جونگاون، روسیه شریکی قدرتمند برای دستیابی به فناوری نظامی، منابع انرژی و ارز است. این نزدیکی برای پکن وضعیتی دوگانه دارد؛ از سویی بار اقتصادی حمایت از پیونگیانگ را کاهش میدهد و از سوی دیگر، خطر بیثباتی در منطقه و از دست رفتن نفوذ چین را به همراه دارد. با این وجود، تقویت همکاریهای نظامی آمریکا با کرهجنوبی و ژاپن، پکن و پیونگیانگ را ناگزیر به حفظ یک جبهه متحد کرده است.
در آینده، این ائتلاف دستخوش تغییرات بیشتری خواهد شد. کرهشمالی با اتکا به مسکو جسورتر شده و چین نیز با وجود قدرت فزاینده جهانی، در برابر بیثباتی در شبهجزیره کره آسیبپذیرتر است. سکوت اخیر پکن در قبال برنامههای تسلیحاتی پیونگیانگ نشان میدهد که چین تمایلی ندارد کیم را بیشتر به آغوش مسکو سوق دهد. پکن در مسیر بازطراحی نظم جهانی، باید تعادلی ظریف ایجاد کند؛ ایستادن در کنار کرهشمالی در برابر هژمونی غرب، در عین فاصلهگذاری با رفتارهایی که پیونگیانگ را به دولتی مطرود تبدیل کرده است.
