بازی مرگ، رشد و تورم
دنیای‌اقتصاد-گروه اقتصاد بین‌الملل : به‌طور دقیق ۱۰۱۶روز از زمانی که چین درهای خود را به روی جهان بست، می‌گذرد. اکونومیست اولین سرمقاله خود در سال۲۰۲۳ را به خبر بازگشایی مرزهای چین در ۸ژانویه اختصاص داده است و به بررسی وضعیت چین زمانی که آخرین بقایای سیاست «کووید صفر» خود را رها کند و دوباره وارد معادلات جهانی تجاری شود، پرداخته است. از منظر اکونومیست، هرچند انتظار می‌رود گذر از سیاست کووید صفر برای چین عواقب خوبی داشته باشد، اما ابتدای راه وحشتناک به‌نظر می‌رسد. اکنون کرونا در سراسر کشور شیوع یافته است و ده‌ها میلیون نفر هر روز به آن مبتلا می‌شوند. سیاست کووید صفر، هرچند با هزینه گزافی برای آزادی‌های فردی همراه بود؛ اما جان بسیاری را نجات داد. با این حال هنوز دولت چین نتوانسته است به درستی برای ذخیره کافی دارو، واکسیناسیون افراد مسن و اتخاذ پروتکل‌های قوی برای درمان بیماران، آماده شود.
در این موقعیت انتظار خاصی از کشورهای خارجی نمی‌توان داشت. دولت چین از ترس ضعیف به نظر رسیدن، پیشنهاد واکسن‌های رایگان و موثر از اروپا را رد می‌کند. اما بقیه جهان باید چشم انتظار عواقب اقتصادی چرخش بزرگ حزب کمونیست باشند. اقتصاد چین ممکن است دوباره در سه ماهه اول دچار انقباض شود؛ به‌ویژه اگر مقامات محلی سیاست استان‌های خود را تغییر دهند و شهرها را قرنطینه کنند تا موارد ابتلا را کاهش دهند. در نهایت اما به نظر می‌رسد با گذر از این پیچ، فعالیت‌های اقتصادی به همراه تقاضای چین برای کالاها و خدمات، به‌شدت بهبود یابد.
با گذر زمان و سپری شدن بدترین موج کووید، بسیاری از بیماران به سر کار بازخواهند گشت و خریداران و مسافران آزادانه‌تر برای مصارف شخصی هزینه خواهند کرد. برخی از اقتصاددانان بر این باورند که تولید ناخالص داخلی در سه‌ماه اول۲۰۲۴ ممکن است ۱۰درصد بیشتر از سه‌ماه اول ۲۰۲۳ باشد. به واقعیت پیوستن پیش‌بینی‌ها از بازگشت چین، به این معنی است که اقتصاد عظیم این کشور به تنهایی می‌تواند قوه پیشران بخش عمده‌ای از رشد جهانی را در این دوره تامین کند.
پایان انزوای خودخواسته چین خبر خوبی برای اقتصادهایی خواهد بود که به مشتریان چینی وابسته هستند. اقتصاددانان تخمین‌هایی از افزایش تولید ناخالص داخلی هنگ‌کنگ تا ۸درصد در طول سال دارند. صادرکنندگان کالاهایی که چین مصرف می‌کند نیز سود خواهند برد. این کشور ۲۰درصد نفت جهان، بیش از نیمی از مس، نیکل و روی تصفیه شده جهان را خریداری می‌کند.
از سوی دیگر اما بهبود رشد چین عوارض دردناکی برای برخی از کشورها خواهد داشت. در بسیاری از نقاط جهان، ممکن است رشد چین به شکل تورم یا نرخ بهره بالاتر خود را نشان دهد. بانک‌های مرکزی جهان درحال حاضر برای مبارزه با تورم، نرخ‌های بهره را با سرعتی هولناک افزایش می‌دهند. اگر بازگشایی چین فشار قیمتی را تا حد ناخوشایندی افزایش دهد، این کشورها محکوم به ادامه سیاست‌های پولی انقباضی برای مدت طولانی‌تری هستند. این روند می‌تواند اوضاع مالی در آستانه رکود قریب‌الوقوع برخی از این کشورها را به مراحل سخت‌تری سوق دهد.
کشورهای واردکننده کالای چینی، از جمله بیشتر کشورهای غربی، بیش از سایرین در معرض خطر چنین اختلالی هستند. با در نظر گرفتن بازار انرژی و بالاخص نفت، شرایط برای این کشورها بغرنج‌تر نیز می‌شود. افزایش تقاضای چین باید بیش از جبران کاهش مصرف در اروپا و آمریکا باشد. افزایش هزینه‌های انرژی مانع دیگری برای مهار تورم بر سر راه پر سنگلاخ کشورهای غربی خواهد بود. برای اروپا، بازگشایی چین به‌دلیل فشاری که بر تقاضای گاز وارد می‌کند، دلیل دیگری برای ناخشنودی از وضعیت جدید خواهد بود.
سیاست کووید صفر، با متوقف کرد بازار چین و سرکوب تقاضا برای گاز، پر کردن مخازن ذخیره۲۰۲۲ را برای اروپا ارزان‌تر کرده بود.ب هبود قوی رشد چین به معنای رقابت بیشتر برای واردات گاز طبیعی مایع در میان شرق و غرب است. برای خود چین، وضعیت عادی پس از همه‌گیری، به معنای بازگشت به وضعیت قبلی نخواهد بود. بسیاری از سرمایه‌گذاران پس از مشاهده سختگیری‌های دولت در اجرای کووید صفر و سپس حذف آن بدون آمادگی لازم، اکنون چین را به‌عنوان شریکی خطرناک‌تر می‌بینند. درحال حاضر بسیاری از شرکت‌های خارجی حاضرند هزینه‌های بیشتری را برای تولید در مناطق دیگر جهان بپردازند.
