آیا رویای «شراکت بدون محدودیت» محقق میشود؛
تعمیق شراکت انرژی مسکو و پکن
روسیه از سال۲۰۱۹ صادرات گاز به چین را از طریق خط لوله «قدرت سیبری» آغاز کرد؛ پروژهای ۳هزار کیلومتری با قراردادی ۳۰ساله به ارزش ۴۰۰میلیارد دلار. صادرات گاز روسیه به چین در سال۲۰۲۵ با رشد حدود ۲۵درصدی به نزدیک ۴۰میلیارد مترمکعب رسید. دو کشور همچنین توافق کردهاند ظرفیت انتقال این خط لوله را به ۴۴میلیارد مترمکعب در سال افزایش دهند. چین علاوه بر این، واردات گاز از پروژه ساخالین در شرق دور روسیه را نیز توسعه داده و حجم قرارداد اولیه ۱۰میلیارد مترمکعبی به ۱۲میلیارد مترمکعب افزایش یافته است. با وجود این رشد، صادرات گاز روسیه به چین هنوز بسیار کمتر از صادرات پیشین این کشور به اروپا است؛ بازاری که پیش از جنگ سالانه حدود ۱۷۷میلیارد مترمکعب گاز روسیه را جذب میکرد.
مسکو و پکن همزمان مذاکرات درباره خط لوله «قدرت سیبری-۲» را ادامه میدهند؛ پروژهای که در صورت اجرا سالانه ۵۰میلیارد مترمکعب گاز روسیه را از طریق مغولستان به چین منتقل خواهد کرد. این پروژه برای روسیه اهمیت ژئوپلیتیک بالایی یافته، زیرا کرملین به دنبال جایگزینی بازار اروپا با چین است. در حوزه LNG نیز روسیه جایگاه خود را در بازار چین تقویت کرده است. صادرات گاز طبیعی مایع روسیه به چین در سال گذشته با رشد ۱۸درصدی به حدود ۱۰میلیون تن رسید و روسیه پس از استرالیا و قطر، سومین تامینکننده LNG چین شد.
در بخش نفت، چین همچنان بزرگترین مشتری روسیه محسوب میشود. واردات نفت چین از روسیه در سال۲۰۲۵ حدود ۲میلیون بشکه در روز بود که معادل ۲۰درصد کل واردات نفت این کشور است. با این حال، مقامات روسی اعلام کردهاند صادرات نفت به چین در سهماه نخست۲۰۲۶ نسبت به مدت مشابه سال قبل ۳۵درصد افزایش یافته است. تحولات اخیر نشان میدهد روسیه با سرعت در حال چرخش راهبردی به سمت شرق است. از دست رفتن بازار اروپا، مسکو را به تعمیق همکاری با چین سوق داده و پکن نیز با استفاده از نفت و گاز ارزان روسیه، امنیت انرژی خود را تقویت کرده است.
