اخبار باشگاه اقتصاددانان روزنامه شماره ۶۷۰۳

رابطه میان رشد اقتصادی و حفاظت از محیط‌زیست، از مناقشه‌برانگیزترین موضوعات علم اقتصاد در دهه‌های اخیر بوده است. در یک‌سو، گروهی بر ضرورت محدود کردن فعالیت‌های اقتصادی برای جلوگیری از تخریب محیط‌زیست تاکید دارند و در سوی دیگر، اقتصاددانانی قرار دارند که حل مسائل زیست‌محیطی را بدون در نظر گرفتن سازوکارهای رشد، فناوری و بازار ممکن نمی‌دانند. ویلیام نوردهاوس، اقتصاددان آمریکایی و برنده جایزه نوبل اقتصاد، از جمله چهره‌هایی بود که بخش مهمی از فعالیت علمی خود را به بررسی این مناقشه اختصاص داد.

ویلیام نوردهاوس به ابزارهای حرفه خود ایمان داشت. او دهه‌ها در دپارتمان اقتصاد دانشگاه ییل ایفای نقش کرد؛ جایی که در سال۱۹۶۷، در ۲۶سالگی، به آن پیوست و تا زمان مرگش در ۳۰اکتبر گذشته در آنجا ماند. نوردهاوس ویراستار کتاب درسی «اقتصاد» بود؛ کتابی که همچنان در میان دانشجویان دوره کارشناسی آمریکا تدریس می‌شود.

مدت‌ها پیش از آنکه تغییرات اقلیمی به موضوعی رایج در گفت‌وگوهای عمومی تبدیل شود، ویلیام دی. نوردهاوس، اقتصاددان آمریکایی، به این نتیجه رسیده بود که وضع مالیات بر آلایندگی، موثرترین راه برای مقابله با گرمایش جهانی ناشی از فعالیت‌های انسانی است. دکتر نوردهاوس که ۳۰ اکتبر گذشته در ۸۵سالگی درگذشت، بخش عمده دوران حرفه‌ای خود را صرف دفاع از ایده وضع مالیات بر انتشار دی‌اکسیدکربن کرد.

ویلیام دی. نوردهاوس، اقتصاددان دانشگاه ییل و برنده جایزه نوبل اقتصاد که ابعاد خسارت‌های اقتصادی ناشی از انتشار کربن را محاسبه کرد و بر سیاست‌های اقلیمی دولت‌های مختلف آمریکا تاثیر گذاشت. نوردهاوس در سال۲۰۱۸ جایزه نوبل علوم اقتصادی را به‌طور مشترک با پل ام. رومر، اقتصاددان دانشگاه نیویورک، دریافت کرد. کمیته نوبل در توضیح این انتخاب، به پژوهش‌های نوردهاوس در زمینه تدوین روشی برای سنجش و موازنه خسارت‌های بلندمدت تغییرات اقلیمی با هزینه‌های لازم برای مهار آن اشاره کرد. مدلی که نوردهاوس طی چند دهه آن را تکمیل و اصلاح کرد، زیربنای ده‌ها مقررات و سیاستگذاری در سراسر جهان برای محدود کردن مصرف سوخت‌های فسیلی بوده است. این مدل همچنین زمینه‌ساز شکل‌گیری حوزه پژوهشی تازه‌ای شد که شکاف میان اقتصاد و علوم زمین را پر می‌کند.