جنگ سیاسی
متمایلتر به انقباض تا انبساط
پاول همه گزینهها را باز گذاشت، اما تاکید مداوم او بر «بالا بودن تورم» در کنار اعتماد نسبتا زیادش به وضعیت بازار کار، نشان میدهد که اندکی گرایش انقباضی دارد. با اینکه اواخر پنجشنبه طلا بالا رفت و دلار و بازدهی اوراق ۱۰ساله کاهش یافت، بازار لزوما اظهارات او را اینگونه تفسیر نکرد. با توجه به روشن بودن ریسکهای دنبالهای در هر دو جهت، غیرمتعهد ماندن تصمیمی عاقلانه است و همه هم این ریسکها را میبینند.
شواهد از اخراجهای گسترده در شرکتهایی مهم مانند آمازون، از بازار کاری پرتنشتر از آنچه دادههای رسمی نشان میدهند، حکایت دارد. پاول به نظرسنجی «کنفرانس بورد» اشاره کرد که نشان میدهد مصرفکنندگان احساس میکنند یافتن شغل برایشان بسیار سختتر شده است.
با وجود این، پاول سیاست پولی فعلی را «تقریبا خنثی» توصیف میکند. به نظر او، کاهش نرخها در سه نشست اخیر احتمالا کار خود را کردهاند. با توجه به اینکه بازارها خود را برای یک محرک مالی بزرگ و جهش سود شرکتها آماده میکنند که میتواند خطر داغ شدن بیش از حد اقتصاد را به همراه داشته باشد این موضع قابل دفاع است.
دلار
قابل پیشبینی بود که پاول از ورود به جنجالهای ارزی خودداری کند. اما کمتر کسی انتظار داشت اسکات بسنت، وزیر خزانهداری و مسوول سیاست دلار، موضعی تا این حد قاطع بگیرد. تکرار این جمله در گفتوگو با CNBC که واشنگتن «همیشه سیاست دلار قوی» دارد، کلیشهای بود؛ اما انکار قاطع او مبنی بر اینکه آمریکا «بههیچوجه» برای حمایت از ین مداخله نمیکند، برخلاف یکی از دلایل اصلی فشار اخیر بر دلار بود. نوسانات واقعا چشمگیر بودهاند.
در پایان همان روز، دلار تقریبا همانجایی قرار داشت که وقتی دونالد ترامپ آن را به «یویو» تشبیه کرد که بالا و پایین میرود، بود. اینکه نشست خبری پاول بهانهای شد برای فروش دوباره دلار، همراه با ادامه صعود خارقالعاده قیمت طلا، نشان میدهد که فشار بر ارز آمریکا فعلا ادامه خواهد داشت.
دو رای مخالف
این موضوع از دو جهت جالب بود. نخست، کریستوفر والر در کنار استیون میران، منصوب اخیر ترامپ، خواستار کاهش ۲۵واحد پایهای نرخ بهره شد. والر که از گزینههای جانشینی پاول در ریاست فدرالرزرو محسوب میشود، تابستان گذشته نیز به نفع کاهش نرخها مخالفت کرده بود، اما بعدا با اکثریت همراه شد؛ اقدامی که در آن زمان بهعنوان ضربهای به شانس او برای رسیدن به ریاست تعبیر شد. مخالفت روز چهارشنبه باعث شده در بازارهای پیشبینی دوباره نام او مطرح شود، هرچند هنوز از کوین وارش (فرماندار سابق) و ریک ریدر از بلکراک در شرطبندیها عقبتر است.
پنج رای موافق
با وجود این مخالفتها، بازارها والر را فردی میبینند که در آینده بیشتر گرایش انقباضی خواهد داشت. با این حال، رأیهای موافقِ حفظ نرخها حتی از مخالفتها هم جالبتر بودند. ۱۲ رئیس منطقهای فدرالرزرو در مجموع پنج رای در FOMC دارند و هر سال یک گروه پنجنفره جدید جایگزین میشود. اکنون روشن است که این پنج نفر فعلا مایلاند با پاول همراهی کنند و نیازی به اعلام موضع اعتراضی نمیبینند. این موضوع غافلگیرکننده نیست، اما تایید میکند که سوق دادن کل کمیته به سمت سیاستی انبساطیتر، که آشکارا هدف دولت است بسیار دشوار خواهد بود. در نتیجه، احتمال یک چرخش بزرگ در سیاست فدرالرزرو در سال جاری اندکی کمتر شده است.
آینده پاول
او در ماه مه از ریاست کنار میرود، اما دوره عضویتش بهعنوان فرماندار دو سال دیگر ادامه دارد و در صورت تمایل میتواند در هیات باقی بماند. ترامپ صراحتا گفته که میخواهد او کاملا از هیات خارج شود؛ موضوعی که شاید در فضای ناخوشایند فعلی، پاول را به ماندن ترغیب کند.
او حاضر نشد درباره این موضوع اظهارنظر کند؛ چیزی که برخی از آن انتقاد کردند. اما صراحت او در بحث درباره مسائل مختلف، و پایان دادن نشست با جمله «تموم شد؟»، برای روانشناسان آماتورِ حاضر در جلسه این حس را القا میکرد که او در حال خداحافظی است. اظهارات پاول درباره استقلال فدرالرزرو، که در یک سال گذشته بهشدت محل مناقشه بوده شبیه قضاوت کسی است که در این زمینه تجربه زیادی اندوخته است. این موضوع اصلا سیاهوسفید نیست. مشکلات جدیای در حکمرانی فدرالرزرو وجود دارد و هر نهادی به این میزان قدرتمند، باید نوعی پاسخگویی دموکراتیک داشته باشد. اما پاول بهخوبی توضیح داد که چرا نمیتوان سیاست پولی را به سیاستمداران سپرد: «هدف از استقلال، حفاظت از سیاستگذاران یا چیزهایی از این دست نیست. واقعیت این است که همه دموکراسیهای پیشرفته جهان به این رویه مشترک رسیدهاند. این یک سازوکار نهادی است که به مردم خدمت کرده است؛ اینکه کنترل مستقیم سیاست پولی در دست مقامات منتخب نباشد. دلیلش هم این است که سیاست پولی میتواند در طول یک چرخه انتخاباتی، برای اثرگذاری بر اقتصاد به شکلی استفاده شود که از نظر سیاسی سودمند باشد.»
دیدن رفتن او ناراحتکننده خواهد بود. پاول در سال ۲۰۲۱فدرالرزرو را به خطایی جدی کشاند، وقتی که همزمان با اوجگیری تورم، همچنان اقتصاد را با پول ارزان تغذیه میکرد؛ اما در سالهای بعد، به شکلی غافلگیرکننده توانست اوضاع را جمع کند. او با وقار و صداقت فکری عمل کرده است. این ارزیابی از داریو پرکینزِ TS Lombard دقیقا احساس من را بیان میکند: «دلمان برای جی پاول تنگ خواهد شد، چون با وجود تمام ضعفهایش دستکم استدلالهایش بنبست کامل فکری ندارد. شاید سیاست پولی آمریکا با رئیس جدید هیجانانگیزتر شود، اما این لزوما چیز خوبی نیست.»
* ستوننویس بلومبرگ
