نقشه راه اصلاحات اقتصادی
مریم رحیمی : اصلاحات اقتصادی، فرآیندی لاجرم و گریزناپذیر است که دولت به هر روی ناچار به انجام آن است؛ اما اگر این اصلاحات از بدنه خود نظام سیاستگذاری آغاز نشود، احتمال موفق نشدن دولت وجود دارد. کارشناسان معتقدند چنانچه دولت در وهله اول اصلاحات اقتصادی را از بدنه خود آغاز کند؛ یعنی اندازه دولت را کوچک‌تر کند یا بودجه نهادهای وابسته به خود را کاهش دهد، آحاد اقتصادی نیز با آغوش باز پذیرای اصلاحات اقتصادی خواهند شد.
در واقع گریزناپذیر بودن اصلاحات اقتصادی، باوری است که بدنه سیاستگذاری و کارشناسان، همزمان به آن رسیده‌‌‌‌اند؛ اصلا یکی از عواملی که سبب شد مسعود پزشکیان در جایگاه کاندیدای انتخابات ریاست‌جمهوری، اعتماد کارشناسان و اقتصاددانان زیادی را به خود جذب کند هم همین امر بود؛ چراکه او در جریان مناظره‌‌‌‌های انتخاباتی خود، بارها از ارز دولتی به‌‌‌‌عنوان رانت دولتی یاد کرده و در جریان یکی از سفرهای انتخاباتی خود گفته بود که «ارز ۴۲۰۰تومانی، در اختیار هر کس قرار بگیرد باعث ایجاد رانت می‌شود و اگر قرار است دولت پول بدهد و یک عده با رانت، پول را در جای دیگری خرج کنند، همان بهتر که این کار انجام نشود.»
حال حدود یک‌سال از فرماندهی مسعود پرشکیان در قوه مجریه می‌‌‌‌گذرد و انجام اصلاحات اقتصادی با فراز و نشیب‌‌‌‌های متعددی مواجه شده است و به نظر می‌رسد حتی اگر بدنه سیاستگذاری کشور نیز خواهان ریل‌‌‌‌گذاری اصلاحات اقتصادی باشد، در عمل موفق نبوده است. کارشناسان اقتصادی معتقدند که اصلاحات اقتصادی در وهله اول باید از بدنه دولت و سیاستگذاری آغاز شود تا این‌گونه عامه مردم و آحاد اقتصادی نیز در برابر اصلاحات معطوف به توسعه، قد علم نکنند؛ چراکه اگر مردم با چشم خود ببینند که دولت به معنای واقعی کلمه، خواهان اصلاحات اقتصادی در مسیر توسعه است و این اصلاحات را هم از بدنه خود آغاز کرده است، مخالفتی با این اصلاحات نشان نمی‌‌‌‌دهند.
