توسعه با بستن مرزها ممکن نیست

 یکی از نامزدها با باور به اقتصاد بسته و منزوی، به‌شدت مخالف تعامل اقتصادی و تجاری و مالی شفاف و رسمی کشور با جهان است و تاکید خود را بر سیاست‌هایی قرار داده که به انزوای بیش از گذشته اقتصاد کشور خواهد انجامید. کمک به کسب‌وکارهای کوچک (به‌عنوان مثال در روستا و در مقیاس خانوار)، توسعه تجارت با همسایه‌ها در محدوده‌های مرزی و محلی، حضور در پیمان‌های منطقه‌ای بدون پذیرش الزامات بین‌المللی آن، تداوم حضور و مشارکت بخش شبه‌دولتی در اقتصاد، بد‌بینی به سرمایه‌گذار خارجی و بخش خصوصی واقعی و مخالفت با آزادسازی اقتصادی و بازارهای متشکل و کارآ، از جمله عناوینی است که دیدگاه اصلی این نامزد را مشخص می‌کند. این دیدگاه حتی حاضر نیست صفت «توسعه» را به برنامه‌های پنج‌ساله بدهد و از عبارت «پیشرفت» استفاده می‌کند. 

در مقابل، دیدگاه نامزد رقیب زنده کردن سیاست‌ها و برنامه‌های مصوب چشم‌انداز و میان‌مدت توسعه‌ای کشور است که با تلاش سخت و ارزشمند نظام کارشناسی و تخصصی کشور تدوین شده و مغفول مانده است. در دیدگاه این نامزد، به مردم و سرمایه‌گذاران منفرد بخش خصوصی واقعی باید فرصت فعالیت مولد داده شود و دولت شایسته در جایگاه ناظر و سیاستگذار، بستر مناسب را برای سرمایه‌گذاران فراهم کند. در این دیدگاه، هیچ کشوری با بستن مرزهایش به توسعه نمی‌رسد و تعامل با نظام اقتصادی و تجاری بین‌المللی با تکیه بر مزیت‌های کشور و جلب سرمایه‌گذاری خارجی عامل افزایش ثروت ملی و رونق اقتصاد است. در دیدگاه این نامزد، باید کسب‌وکارها آنچنان رونق یابند و دولت بستر لازم را برای این امر به گونه‌ای فراهم کند که منابع ورودی صندوق‌های تامین اجتماعی و بازنشستگی افزایش یابد و مصارف این صندوق‌ها را تامین مالی کند که نتیجه نهایی آن ایفای تعهدات صندوق‌های بازنشستگی و افزایش رفاه بازنشستگان و مستمری‌بگیران خواهد بود.