اخبار اندیشه روزنامه شماره ۶۶۳۹

برای دهه‌ها، اشتغال به‌مثابه اصلی‌ترین مسیر خروج از فقر تلقی می‌شد، اما پدیده‌ای که در ادبیات اقتصادی تحت عنوان «شاغلان فقیر» شناخته می‌شود، این فرضیه بنیادین را به چالش کشیده است. شاغلان فقیر به افرادی اطلاق می‌شود که با وجود عضویت فعال در نیروی کار و داشتن شغل، درآمدشان همچنان زیر خط فقر مطلق قرار می‌گیرد؛ به‌عبارت‌دیگر، کارکردن دیگر تضمین‌کننده رهایی از فقر نیست. اقتصادهای کلاسیک و نئوکلاسیک بر این باورند که رشد اقتصادی و افزایش بهره‌وری نقش مهمی در کاهش فقر ایفا می‌کنند و ورود به بازار کار به‌عنوان مکانیسم اصلی توزیع درآمد و بهبود رفاه شناخته می‌شود؛ اما نظریه‌های اقتصاد توسعه و اقتصاد کار در دهه‌های اخیر نشان داده‌اند که کیفیت اشتغال به اندازه کمیت آن اهمیت دارد و زمانی که دستمزدها متناسب با بهره‌وری رشد نکنند یا تورم به‌طور مداوم قدرت خرید درآمدهای اسمی را تخریب کند، رابطه مثبت بین اشتغال و رفاه از بین می‌رود.

یکی از استدلال‌های کلاسیک علیه اصول بازار آزاد این است که این اصول انسانی نیستند. گفته می‌شود سرمایه‌داران اهمیتی نمی‌دهند که مردم توان پرداخت اجاره‌خانه یا خرید مواد غذایی را ندارند؛ اینکه بسیاری از مدیران عامل، درآمدی هزاران برابر بیشتر از دستمزد متوسط کارگران دریافت می‌کنند؛ و اینکه اگر دولت نیازهای مردم را تامین نکند، عده‌ای خواهند مرد. همان‌طور که زهران ممدانی، سوسیالیست دموکرات و شهردار نیویورک، گفته است: «شهرها نه بر ترس، بلکه بر همدلی شکوفا می‌شوند.»