مشکلات بودجه تامین اجتماعی آمریکا وخیمتر از حد انتظار است
بار نرخ باروری بر دوش بازنشستگان
اما این پیشبینیها بر پایه فرضیات به طور غیرعادی خوشبینانهای درباره نرخ باروری آینده ایالات متحده استوار است. هیات امنا به احتمال زیاد با این فرض که آمریکاییها فرآیند فرزندآوری بسیار بیشتری را نسبت به آنچه روندهای فعلی نشان میدهند آغاز خواهند کرد،
مشکل ورشکستگی تامین اجتماعی را کمتر از واقعیت جلوه میدهند. اگر نرخ باروری به جای آن، از پیشبینیهای دفتر بودجه کنگره (CBO) یا اداره آمار آمریکا تبعیت کند، کسری ۷۵ ساله تامین اجتماعی به حداقل ۳۰ تریلیون دلار افزایش مییابد. به عبارت دیگر، هیات امنا و مدیریت سازمان تامین اجتماعی (SSA) ممکن است اندازه شکاف مالی بلندمدت تامین اجتماعی را بر اساس ارزش فعلی، حداقل ۳ تریلیون دلار کمتر از واقعیت برآورد کرده باشند.
بررسی فرضیات نرخ باروری سازمان تامین اجتماعی
نمودار حاضر پیشبینیهای مربوط به نرخ باروری کل هیات امنا را با پیشبینیهای سایر سازمانهای همرده مقایسه میکند. هیات امنا فرض میکنند که نرخ باروری فعلی که حدود ۱.۶ فرزند به ازای هر زن است، تا اوایل دهه ۲۰۴۰ به ۱.۹ افزایش خواهد یافت. اما هیات امنا، با فاصلهای زیاد، خوشبینترین نهاد درباره باروری آینده هستند. سازمان تامین اجتماعی برای سال ۲۱۰۰، نرخ باروری کل را تقریبا ۳۰ درصد بالاتر از پیشبینیهای اداره آمار و دفتر بودجه کنگره (CBO) برآورد میکند؛ دو نهادی که پیشبینی میکنند باروری احتمالا به روند کاهشی خود ادامه خواهد داد.
وقتی هیات امنای تامین اجتماعی در این نمودار فرض میکنند نرخ باروری به جای ۱.۵ روی ۱.۹ میرود، یعنی در محاسبات خودمیلیونها کارگرِ خیالی را وارد آینده آمریکا میکنند که وجود خارجی ندارند اما در آمارها دارند مالیات میدهند! همین یک فرض غلط باعث شده که آنها کسری بودجه سازمان را ۲۷ تریلیون دلار اعلام کنند، درحالیکه اگر خط پیشبینی آنها روی نمودار، مثل دو نهاد دیگر واقعبینانه ترسیم میشد، کسری واقعی حداقل ۳ تریلیون دلار بیشتر (یعنی ۳۰ تا ۳۱ تریلیون دلار) بود. سازمان تامین اجتماعی (SSA) سه دلیل برای پیشبینیهای خوشبینانه خود از باروری ارائه میدهد؛ نخست، سازمان تامین اجتماعی به «استثناگرایی آمریکایی» استناد میکند و استدلال میکند که ایالات متحده دارای یک «اقلیم فرهنگی و اقتصادی» متمایز است که مانع از رخ دادن آن نوع کاهش باروری طولانیمدتی میشود که بسیاری از دیگر کشورهای عضو OECD (سازمان همکاریهای اقتصادی و توسعه) تجربه کردهاند.
اندرو بیگز در موسسه اینترپرایز آمریکا این ادعا را به این موضوع ربط میدهد که آمریکاییها در مقایسه با همتایان خود در OECD چقدر مذهبی هستند. اما بیگز همچنین به این نکته اشاره میکند که آمریکاییهای جوان روزبهروز کمتر مذهبی میشوند.
یک راه برای آزمایش اینکه آیا ایالات متحده الگوهای باروری منحصربهفرد و بالایی را نسبت به همتایان خود در OECD نشان میدهد یا خیر، مقایسه نرخ باروری واقعی ایالات متحده با الگوهای پیشبینیشده برای OECD است. همانطور که دادهها نشان میدهد، ایالات متحده پس از رکود اقتصادی سال ۲۰۰۷، به سمت الگوهای باروری OECD همگرا شد. این همگرایی در ادبیات اقتصادی نیز مستند شده است. در یک گزارش سال ۲۰۲۲، اقتصاددانان ملیسا کرنی و فیلیپ بی. لیواین استدلال میکنند که «نرخ باروری ایالات متحده با تاخیر در حال همگرایی با دیگر کشورهای پردرآمد است»، درحالیکه اراسمو پاپانی نیز همگرایی آماری قوی نرخ باروری ایالات متحده را با دیگر کشورهای پردرآمد و با باروری پایین مستند میکند. دیدگاه سازمان تامین اجتماعی مبنی بر اینکه ایالات متحده از نظر دموگرافیک متمایز از همتایان خود در OECD باقی خواهد ماند، دیگر منعکسکننده روندهای فعلی باروری نیست. دوم، سازمان تامین اجتماعی به دادههای نظرسنجی استناد میکند که نشان میدهد تعداد فرزندانی که آمریکاییها اعلام میکنند مایلند داشته باشند، بالای ۲ باقی مانده است. هیات امنا این موضوع را سندی بر این میدانند که باروری احتمالا به سمت آن سطح افزایش خواهد یافت. با این حال، ادعای سازمان تامین اجتماعی خلاف دههها پژوهش دموگرافیک است که شکاف فزایندهای را میان باروری تمایلیافته (ذهنی) و باروری واقعی نشان میدهند. همانطور که دادهها نشان میدهد، نرخ باروری تمایلیافته به طور دقیق با نرخ باروری واقعی هممسیر نیست.
برای سنجش دقیقتر این موضوع که آیا میتوان نرخ باروری واقعی را بر اساس نرخ باروری تمایلیافته پیشبینی کرد یا خیر، ما همچنین یک آزمون علیت گرنجر با حداکثر سه وقفه انجام دادیم. این آزمونها نشان میدهند که هیچکدام از این دو سری داده (حداقل در سطح کلان) برای پیشبینی دیگری مفید نیستند. به این ترتیب، این واقعیت که آمریکاییها میگویند مایلند بیش از دو فرزند داشته باشند، لزوما به این معنی نیست که آمریکاییها بیش از دو فرزند خواهند داشت. این موضوع غیرعادی نیست. حتی در اروپای با باروری پایین، زنان معمولا اعلام میکنند که مایلند خانواده بسیار بزرگتری نسبت به آنچه در نهایت خواهند داشت، داشته باشند. هیات امنا نباید برای پیشبینی باروری واقعی به تمایلات محققنشده باروری تکیه کنند. در نهایت، هیات امنا اظهار میدارند که کاهش نرخ باروری ممکن است صرفا منعکسکننده به تاخیر افتادن زایمانها باشد و نه کاهش کلی تعداد فرزندان؛ با این فرض که زایمانهای به تعویق افتاده سرانجام خود را در سنین بالاتر نشان خواهند داد و در نتیجه باروری آینده را پایدار کرده یا افزایش میدهند. خوشبینی هیات امنا توسط روندهای تاریخی تایید نمیشود. دادههای تغییرات نرخ تولد بر اساس گروه سنی بین سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۲۳ در دسترس است. گروههای سنی مسنتر در واقع کمی بیشتر فرزندآوری دارند و زنان جوانتر کمتر فرزند میآورند. اما افزایش باروری در میان گروههای مسنتر به هیچ وجه به اندازهای بزرگ نیست که کاهش باروری در میان گروههای جوانتر را جبران کند.
ما تخمین میزنیم که از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۲۳، به ازای هر یک تولد اضافی که در سنین بالاتر به دست آمده، دوازده تولد در سنین پایینتر از دست رفته است. بنابراین، برای اینکه تولدهای به تاخیر افتاده بتوانند باروری را به ثبات برسانند یا افزایش دهند، گروههای سنی مسنتر باید حداقل دوازده برابر بیشتر فرزند به دنیا بیاورند. این امر شاید از نظر فنی ممکن باشد، اما شواهد تاریخی دلیل کمی به ما میدهند که آن را محتمل بدانیم. این فرضیه همچنین غیرواقعبینانه است اگر در نظر بگیریم که بسیاری از کشورهای دیگر تاخیر در فرزندآوری را تجربه کردهاند، بدون اینکه هیچگونه افزایش متناظری در نرخ باروری آنها رخ داده باشد. به این ترتیب، هیات امنا نمیتوانند به طور منطقی ادعا کنند که باروری به تاخیر افتاده، نرخ باروری کل را در آینده پایدار کرده یا افزایش خواهد داد.
پیامدهای پیشبینی خوشبینانه هیات امنا
ما دادههای پیشبینیهای سازمان تامین اجتماعی از کل جمعیت را در مقایسه با سایر پیشبینیکنندگان همرده استخراج کردهایم. هیات امنا جمعیت بسیار بزرگتری را نسبت به دفتر بودجه کنگره (CBO) یا اداره آمار پیشبینی میکنند که تا ۲۵درصد بالاتر از دومین تخمینِ بزرگ موجود است. دادههای مربوط به پیشبینیهای سازمان تامین اجتماعی از «نسبت وابستگی» {نسبت وابستگی (Dependency Ratio) یک شاخص جمعیتی و اقتصادی بسیار مهم است که نشان میدهد چه بخشی از جامعه در سن کار و فعالیت اقتصادی (جوانان) هستند و چه بخشی به دلیل سن بالا یا پایین، توانایی کار ندارند (کودکان و سالمندان) و از نظر اقتصادی «وابسته» به گروه اول به شمار میروند به طوری که گروه فعال باید هزینه زندگی، سلامت و آموزش آنها را تامین کند} در مقایسه با سایر پیشبینیکنندگان همرده، نکات مهمی دارد. در اینجا نیز سازمان تامین اجتماعی پیشبینیهای پایینی را برای نسبت وابستگی ارائه میدهد، به طوری که پیشبینیهای آن برای سال ۲۱۰۰، یکپنجم کمتر از نزدیکترین پیشبینی بعدی است.
فرضیات خوشبینانه جمعیتی به پیشبینیهای مالی خوشبینانه ترجمه میشوند. در یک سیستم مبتنی بر تامین مالی جاری (Pay-as-you-go) مانند تامین اجتماعی، باروری مفروضِ بالاتر به معنای کارگران بیشتری در آینده است که برای تامین مالی مزایا و مستمریها مالیات پرداخت میکنند و در نتیجه کسری بودجه پیشبینیشده کوچکتر خواهد بود. برای تخمین اثر مالی فرضیات باروری هیات امنا، ما پیشبینیهای میانمدت و بلندمدت هیات امنا را با استفاده از پیشبینیهای باروری CBO و اداره آمار مجددا اجرا کردیم. همانطور که مشاهده کردیم، اتخاذ فرضیات واقعبینانهتر برای نرخ باروری کل میتواند به پیشبینیهای بسیار بدبینانهتری از تراز ۷۵ساله تامین اجتماعی منجر شود چرا که پیشبینیهای هیات امنا از تراز آینده تامین اجتماعی به شدت تحتتاثیر پیشبینیهای نرخ باروری کل قرار دارد. هیات امنا پیشبینی میکنند که کسری ۷۵ساله تامین اجتماعی بر اساس ارزش فعلی ۲۷تریلیون دلار است. با این حال، با فرضیات واقعبینانهتر نرخ باروری کل، کسری ۷۵ساله تامین اجتماعی بر اساس ارزش فعلی به ۳۰تریلیون دلار (با پیشبینیهای اداره آمار) یا ۳۱تریلیون دلار (با پیشبینیهای CBO) افزایش مییابد. توجه داشته باشید که پیشبینیهای اداره آمار و CBO از باروری آینده نیز ممکن است خود خوشبینانه باشند. هر دو تخمین اداره آمار و CBO فرض میکنند که نرخهای باروری بلندمدت در حدود 1.53 تا 1.56 ثابت خواهد ماند. با این حال، باروری در ایالات متحده در دو دهه گذشته در حال کاهش بوده است و به نظر میرسد دلیل کمی وجود دارد که باور کنیم این کاهش به این زودیها متوقف خواهد شد.
کنگره باید خواستار پاسخگویی شود
فرضیات باروری هیات امنا یک پینوشت فنی ساده نیستند. از آنجا که تامین مالی سیستم تامین اجتماعی بر پایه مدل جاری (تامین مالی مزایای فعلی توسط شاغلین فعلی) انجام میشود، پیشبینیهای باروری مستقیما برآوردهای مربوط به بقای مالی بلندمدت این برنامه را شکل میدهند. اگر فرضیات باروری هیات امنا بیش از حد خوشبینانه باشند، آنگاه شکاف مالی تامین اجتماعی بهطور چشمگیری بزرگتر از آن چیزی است که پیشبینیهای رسمی نشان میدهند. در شرایطی که کنگره در حال بحث درباره اصلاحات تامین اجتماعی است، باید نسبت به تکیه بر فرضیات دموگرافیکی که به مراتب خوشبینانهتر از فرضیات مورد استفاده توسط سایر پیشبینیکنندگان دولتی هستند، محتاط باشد. سیاستگذاران این ریسک را به جان میخرند که تصمیمات اصلاحی خود را بر پایه پیشبینیهایی اتخاذ کنند که اندازه نیروی کار آینده و به تبع آن، پایگاه درآمدی آینده این برنامه را بیش از حد برآورد میکنند. حداقل کاری که قانونگذاران باید انجام دهند این است که بررسی کنند چرا پیشبینیهای باروری هیات امنا تا این حد پرت و متفاوت از بقیه است و هیات مشاوره تامین اجتماعی باید کارگروه فنی فرضیات و روشها را دوباره تشکیل دهد تا نرخهای باروری را که احتمال دارد در آینده در ایالات متحده رخ دهد، بهتر ارزیابی کند.
* محقق سیاستگذاری
** محقق آمار
