بنیان‌گذار موسسه کیتو درگذشت
یکی از خاطرات زنده و البته چالش‌برانگیز ما، ضیافت ناهاری در موسسه «کیتو» با حضور جمعی از پژوهشگران آنجاست. اد کرین، میزبان آن نشست و هم‌بنیان‌گذار این اندیشکده، از اینکه می‌دید ما به خاطر مخالفتمان با آزادسازی کوکائین و سایر مواد مخدر، زیر رگبار پرسش‌های سخت همکارانش قرار گرفته‌ایم، لذتی ویژه می‌برد. کرین که روز سه‌شنبه در ۸۱سالگی درگذشت، شیفته این‌گونه نبردهای فکری بود؛ تلاشی خستگی‌ناپذیر برای ترویج آزادی فردی و آرمان‌های لیبرتارین. او زاده کالیفرنیا بود، در دورانی که آن ایالت هنوز سرزمین فرصت‌های نوین محسوب می‌شد. ادوارد اچ. کرین فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۶۴ با کمپین بری گلدواتر آغاز کرد و سپس در معرفی نامزدهای «حزب لیبرتارین» برای انتخابات ریاست‌جمهوری نقش‌آفرین شد. او به‌درستی دریافته بود که پیش از هرگونه تغییر در سیاست‌های آمریکا، باید در نبرد اندیشه‌ها پیروز شد.
از همین رو، در سال ۱۹۷۷ موسسه کیتو را بنیان نهاد؛ نهادی که ابتدا فعالیتی محدود در سان‌فرانسیسکو داشت، اما طی چند دهه به اندیشکده‌ای قدرتمند در ترویج اصول و سیاست‌های بازار آزاد بدل شد و کرین تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۲۰۱۲ هدایت آن را بر عهده داشت. اگر بتوان از چنین ترکیبی استفاده کرد، باید او را «معمار لیبرتارینیسم» نامید. در سال ۱۹۸۱، کرین موسسه کیتو را به کانون اصلی قدرت، یعنی واشینگتن دی.سی. منتقل کرد؛ جایی که همچنان به به چالش کشیدن دولت‌گرایان و نخبگانی ادامه می‌دهد که گمان می‌کنند صلاح مردم را بهتر از خودشان می‌دانند. اگرچه کیتو به بزرگی بسیاری از بنگاه‌های سیاستگذاری دیگر نیست، اما در درگیر کردن پژوهشگران، روزنامه‌نگاران و سیاستمداران با ایده‌های بزرگ اقتصاد آزاد، تاثیری بسیار فراتر از ابعاد سازمانی خود دارد. این ماموریت امروزه اهمیتی دوچندان یافته، چراکه هیچ‌یک از دو حزب اصلی آمریکا دیگر مدافع جدی اصول بازار آزاد نیستند.
ایده‌های سیاست خارجی کیتو، حتی در اوج جنگ سرد، گرایش به انزواطلبی داشت و همین امر باعث شد در آن مباحثات چندان محلی از اعراب نداشته باشد. اما دپارتمان‌های سیاست داخلی این موسسه همواره ارزشمند بوده‌اند؛ چه در سال‌های گذشته در حوزه سیاست پولی و چه امروز که با جدیت استدلال‌های خود را بر منافع انسانی و اقتصادی تجارت آزاد متمرکز کرده‌اند. اگر روزی «قانون فاجعه‌بار جونز» که صنعت کشتیرانی آمریکا را ویران کرده است، لغو شود، اعتبار آن را باید به پای کرین و موسسه کیتو نوشت.
همین روایت درباره اصلاح تامین اجتماعی نیز صادق است: تبدیل آن از یک نظام پرداخت‌های دولتی (که برای بقا نیازمند مالیات‌های پی‌درپی فزاینده است) به برنامه‌ای پایدار و مبتنی بر حساب‌های خصوصی افراد. این موضوع، دغدغه پرشور کرین بود و تاثیر نگاه او در سطح جهانی، به‌ویژه در شیلی، کاملا مشهود است.
اد کرین نوعی بدقلقی دوست‌داشتنی داشت؛ تا آخرین روزهای عمرش برایمان ایمیل‌هایی می‌فرستاد و مقاله‌ای ضمیمه می‌کرد تا مبادا فضیلت‌های «آزادی» را فراموش کنیم. ما همواره از دریافت این پیام‌ها خوشحال می‌شدیم، چراکه می‌دانستیم قلب و اندیشه‌اش، هر دو، در جهت درست می‌تپد.
منبع: وال‌استریت ژورنال
