نخستین قانون ثبت
نخستینبار قانون ثبت اسناد به شکل جدید در سال ۱۲۹۰ ه.ش در دومین مجلس زمان مشروطیت تحت عنوان «قانون ثبت اسناد» در ۱۳۹ ماده تصویب و در آن فقط مساله ثبت اسناد و تشکیل دوائر ثبت اسناد مطرح شد مطابق این قانون اسناد رسمی در اداره ثبت تنظیم و معاملات رسمی در آن اداره به ثبت میرسید.
در آن زمان دفترهای ثبت وجود نداشتند و اشخاص باید به اداره ثبت مراجعه میکردند. این قانون به جایگاه ویژه حقوقی و اقتصادی اموال غیرمنقول (املاک) توجهی نکرد، به همین دلیل با استقبال چندانی روبهرو نشد.