هنر «شکیبایی» به سبک اژدها
دنیایاقتصاد:این چهارمینبار است که دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، برای شرکت در اجلاس همکاریهای اقتصادی آسیا و اقیانوسیه (اَپِک) وارد شنژن می شود. جنگ تجاری سال۲۰۲۵ در حالت تعلیق است، دو دولت از برقراری رابطهای مبتنی بر «ثبات استراتژیک سازنده» خبر دادهاند و در اقدامی که زنگ خطر را برای متحدان آمریکا به صدا درآورده، ترامپ و شی قصد دارند با ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، نیز دیدار کنند. با این حال، در زیر این پوسته آرام، ترکهایی در این تنشزدایی پدیدار شده است. «راش دوشی»، استادیار دانشگاه جورجتاون، در مقالهای در «فارن افرز» نوشت، روابط میان واشنگتن و پکن تفاوت چشمگیری با کمی بیش از یک سال پیش دارد؛ زمانی که دو طرف در بوسان کرهجنوبی بر سر یک آتشبس به توافق رسیدند. در آوریل ۲۰۲۵، واشنگتن با افزایش تعرفهها بر کالاهای چینی به بیش از ۱۴۰درصد، جنگ تجاری را آغاز کرد و پکن اواخر همان ماه با محدود کردن صادرات عناصر خاکی کمیاب پاسخ داد. پس از آنکه ترامپ بهسرعت عقبنشینی کرد، دو رهبر در بوسانِ کره جنوبی به توافق رسیدند و هر دو طرف مسیر تنشزدایی را در پیش گرفتند.
از آن زمان تاکنون، دولت ترامپ بهطرز چشمگیری رویکردی سازشکارانه داشته است. آمریکا اجازه داده تراشههای پیشرفته هوش مصنوعی به چین و شرکتهای واسطه چینی در جنوب شرق آسیا سرازیر شوند و بیش از یکسال است که هیچ شرکت چینی را به «فهرست سیاه نهادها» اضافه نکرده که طولانیترین وقفه از سال۲۰۰۸ به شمار میرود. علاوه بر این، واشنگتن فروش تسلیحات به تایوان را متوقف کرده، سطح گفتوگوهای دفاعی با این جزیره را پایین آورده، ترددهای دریایی در تنگه تایوان را کاهش داده و تردیدهایی را درباره حمایت آمریکا در صورت وقوع بحران ایجاد کرده است. همچنین در برابر فشارهای فزاینده چین، تنها حمایتهای کمرنگی از متحدانی چون ژاپن و فیلیپین به عمل آورده است. در تمام این مدت، ترامپ از شی بهعنوان یک «رهبر بزرگ» تمجید کرده است.پکن از این رویکرد سازشکارانه استقبال کرده و از این فرصت برای اقدام تهاجمیتر بهره برده است. چین این وقفه رقابتی را موقتی، محصول قدرت روزافزون خود و راهی برای خرید زمان بهمنظور ایجاد برتری پیش از فوران مجدد تنشها تلقی کرده است. پکن از این زمان بهخوبی استفاده کرده و اهداف خود را بدون واکنش جدی از سوی واشنگتن پیش برده است.اگرچه چین از رویکرد سازشکارانه فعلی واشنگتن استقبال میکند و امیدوار است تا جای ممکن ادامه یابد؛ اما پکن مطمئن است که در حال تقویت موضع خود برای آیندهای پرتنشتر است. برای رهبران چین، تنشزدایی کنونی بیش از آنکه یک هدف نهایی باشد، یک تنفس موقت و ابزاری برای ایجاد اهرم فشار پیش از دور بعدی رقابت استراتژیک و در نهایت، کسب یک برتری قاطع و بلندمدت بوده است. پژوهشگران برجسته چینی، این آرامش را تاکتیکی میدانند نه استراتژیک. «چن دونگشیائو»، رئیس موسسه مطالعات بینالملل شانگهای، گفت که دو کشور همچنان در یک «آتشبس تاکتیکی» به سر میبرند. در ماه مه، «وو شینبو» از دانشگاه فودان گفت: «اگر بتوانیم طی ۳سال آینده به رابطهای مبتنی بر ثبات استراتژیک سازنده دست یابیم، این امر دوره ثبات استراتژیک چین را تمدید کرده و برای ما زمان و فضای توسعه میخرد.» او تصریح کرد که «ثبات تاکتیکی» کنونی «نه پایدار است و نه مستحکم». «شن ویژونگ»، مقام پیشین وزارت خارجه چین، صریحتر بود: «هرچه زمان بیشتری داشته باشیم، برای یک رویارویی نهایی بر سر تایوان یا شاید یک جنگ تجاری دیگر آمادهتر خواهیم بود.»


