سرخابیها چگونه به دربی رسیدند؟
انتظارات بالا
استقلال؛ تیمی که گل نمیخورد
استقلال با تساوی بدون گل در اهواز از دیدار با فولاد خارج شد تا برای چهارمین بازی پیاپی بدون گل خورده زمین را ترک کند. به گزارش خبرگزاری تسنیم، استقلال در نبردی که در میانه میدان شکل گرفت یک امتیاز از هوای گرم اهواز کسب کرد؛ تساوی که در آن جزئیات، تصویر بزرگ را ساختند. آنچه در این دیدار بیش از هر چیز جلب توجه میکرد، تغییر رفتار استقلال در جریان مسابقه و تلاش این تیم برای کنترل میانه میدان، ایجاد برتری عددی در فاز هجومی و حفظ تعادل پس از از دست دادن توپ بود؛ مسائلی که در دو نیمه شکل متفاوتی به خود گرفتند. استقلال در نیمه نخست تلاش داشت بازی را با استفاده از عرض زمین و اضافه شدن نفرات از کنارهها پیش ببرد. حضور بازیکنانی مانند حردانی و آسانی در سمت راست، به آبیها این امکان را میداد که در زمان مالکیت، زمین را عریض و فولاد را مجبور به عقبنشینی یا جابهجایی کنند،
با این حال، مشکل استقلال در بخشهایی از نیمه اول این بود که مالکیت همیشه بهمعنای کنترل بازی نبود. فولاد بهخلاف برخی حریفان استقلال، در میانه میدان عقب ننشست و اجازه نداد آبیپوشان بهسادگی برتری عددی خود را در مرکز زمین ایجاد کنند. فشار فولاد روی بازیکنان میانی استقلال باعث شد گردش توپ در بعضی مقاطع با سرعت مورد انتظار انجام نشود و استقلال برای رسیدن به یکسوم هجومی، به استفاده بیشتر از کنارهها و جابهجایی بازیکنان نیاز داشته باشد. استقلال در نیمه دوم در بخشهایی از بازی توانست کنترل بیشتری روی جریان مسابقه داشته باشد، تفاوت اصلی فقط در میزان مالکیت توپ نبود، بلکه در نحوه استفاده از مالکیت دیده میشد. آبیها تلاش کردند توپ را با حوصله بیشتری به گردش درآورند چراکه بازیکنان فولاد راه حملات سریع را برای آنها بسته بودند، بنابراین استقلال سعی میکرد با جابهجایی نفرات، خطوط دفاعی فولاد را از شکل اولیه خارج کند، در این میان، حفظ میانه میدان اهمیت ویژهای داشت. استقلال اگر مرکز زمین را در اختیار داشته باشد، میتواند هم مسیر پاس به مهاجمان را بهتر فراهم و هم هنگام از دست دادن توپ، سریعتر پرس را آغاز کند. در نهایت تلاش نزدیک دو تیم در این شطرنج تاکتیکی، به تساوی انجامید که البته هواداران استقلال زیاد هم از نمایش تیمشان ناراضی نبودند.
پرسپولیس و روز خوبش
پرسپولیس در حالی با سه گل از سد ملوان بندر انزلی گذشت که بررسی فنی این مسابقه نشان میدهد سرخپوشان از نظر هجومی کمبودی ندارند، اما برای تبدیل شدن به تیمی که در بازیهای بزرگ نیز بتواند نتیجه بگیرد، باید کنترل ریتم مسابقه و جنگندگی در میانه میدان را ارتقا دهند. پرسپولیس غروب شنبه یکی از بردهای پرگل خود را به ثبت رساند؛ بردی که علاوه بر سه امتیاز، از نظر روحی نیز میتواند برای تیمی که به دنبال قرار گرفتن در جمع مدعیان است، اهمیت زیادی داشته باشد. سه گل در یک مسابقه نشان میدهد که تیم از نظر ظرفیت هجومی شرایط مناسبی دارد، اما برای ارزیابی دقیقتر عملکرد یک تیم مدعی، نمیتوان تنها به عدد روی تابلوی نتایج نگاه کرد. پرسپولیس مقابل ملوان نشان داد که همچنان از نظر کیفیت بازیکنان هجومی، توانایی ایجاد خطر و استفاده از فضاهای ایجاد شده را دارد. با این حال، یک مساله مهم همچنان قابل بررسی است؛ اینکه آیا سرخپوشان میتوانند همین کیفیت را در مسابقاتی که حریف اجازه بازی راحت را به آنها نمیدهد و جنگ میانه میدان شدیدتر است، به همان اندازه به نتیجه تبدیل کنند؟ پاسخ به این سوال میتواند یکی از کلیدهای موفقیت پرسپولیس در بازیهای بزرگ فصل باشد. اگر بخواهیم یک منطقه از زمین را به عنوان مهمترین بخش قابل ارتقای پرسپولیس معرفی کنیم، بدون تردید باید به میانه میدان اشاره کرد.
منظور از جنگندگی در مرکز زمین البته فقط برخورد فیزیکی، تکل زدن یا دوئل مستقیم نیست. هافبکها باید بتوانند توپ دوم را جمع کنند، مسیر پاس حریف را ببندند، پشت بازیکنان هجومی را پوشش دهند، بعد از توپگیری اولین پاس را با کیفیت بدهند و در زمان از دست رفتن توپ، بلافاصله ساختار دفاعی را حفظ کنند. این جزئیات در بازی با تیمهایی که کیفیت بیشتری دارند، اهمیت دو چندان پیدا میکند. در مسابقات بزرگ، ممکن است یک تیم در 20 دقیقه اول مالکیت بیشتری داشته باشد، اما اگر نتواند توپهای دوم را جمع کند یا در نبردهای مرکزی شکست بخورد، به تدریج کنترل مسابقه را از دست خواهد داد. به این ترتیب به نظر میرسد مصاف با تیم یکدست و سختگیر استقلال، محک خوبی برای پرسپولیس باشد تا ببینیم شاگردان مهدی تارتار میتوانند همین فوتبال را در مقابل رقبای قویتر هم بازی کنند یا نه.
