نوید محمدزاده چطور همیشه در مرکز حاشیهها قرار گرفت؟
از «عصبانی نیستم» تا پرچم فلسطین
وقتی سکوت نکرد
یکی از مهمترین حاشیههای سالهای ابتدایی شهرت نوید محمدزاده به فیلم «عصبانی نیستم» رضا درمیشیان برمیگردد؛ فیلمی که در سیودومین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و با بازی محمدزاده و باران کوثری مورد توجه قرار گرفت. «عصبانی نیستم» درباره یک دانشجوی ستارهدار بود و فضای سیاسی و اجتماعی آن باعث شد فیلم پس از جشنواره با مشکلات جدی برای اکران روبهرو شود. سرانجام این فیلم پس از پنج سال توقیف، در سال ۱۳۹۷ با تغییراتی اکران شد. اما محمدزاده در سالهای پس از جشنواره، بارها درباره آنچه بر فیلم گذشته بود صحبت کرد. او در گفتوگویی در برنامه «۳۵» درباره فشارهایی که برای سکوت عوامل وجود داشت، توضیح داد که به آنها گفته شده بود اگر درباره جایزه و حواشی فیلم سکوت کنند، امکان اکران فیلم فراهم خواهد شد؛ اما به گفته او، با وجود سکوت، «عصبانی نیستم» همچنان اکران نشد.
او همچنین درباره علت ادامه توقیف فیلم گفته بود که معتقد است نمایش عمومی آن اتفاق خاصی ایجاد نمیکند و حتی ممکن است فیلم با استقبال مخاطبان مواجه شود. محمدزاده برای بازی در این فیلم نامزد بود و بعدتر بارها از این گفت که تصور میکرد جایزه به او خواهد رسید، اما در نهایت سیمرغ به رضا عطاران برای «طبقه حساس» تعلق گرفت. جالب آنکه سالها بعد، عطاران نیز در گفتوگویی اعلام کرد که این سیمرغ را متعلق به خودش نمیداند و هیات داوران در آن دوره، محمدزاده را بهعنوان بازیگر برتر انتخاب کرده بود. این اتفاق برای محمدزاده تمام نشد و به یکی از مهمترین خاطرات تلخ سالهای آغاز فعالیت حرفهایاش تبدیل شد؛ خاطرهای که چند سال بعد در یک اختتامیه دیگر دوباره به آن اشاره کرد.
سال ۱۳۹۵، محمدزاده برای «بدون تاریخ، بدون امضا» سیمرغ بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را گرفت. اما سخنان او روی سن اختتامیه، خود به حاشیهای تازه تبدیل شد. او درحالیکه جایزه را در دست داشت، گفت این سومین سیمرغش است، اگر «سیمُرغ عصبانی نیستم» را هم که آن پشت مانده بود، به او بدهند.
محمدزاده همچنین با اشاره به حواشی اعلام نامزدها، از داوران دفاع کرد و گفت باید به «عقبه سینمایی» آنها احترام گذاشت. همین جملات باعث شد برخی از همکارانش به او اعتراض کنند. هادی حجازیفر، که خودش از نامزدهای آن دوره بود، گفت مسالهای که دیگران را ناراحت کرده، نه دریافت جایزه توسط محمدزاده، بلکه حرفهای او روی سن بوده است. میلاد کیمرام نیز چند روز بعد با انتشار متنی کنایهآمیز در اینستاگرام، از محمدزاده انتقاد کرد. به این ترتیب، محمدزاده که چند سال قبل خود را قربانی بیعدالتی در ماجرای «عصبانی نیستم» میدانست، این بار به دلیل نوع واکنشش به دریافت جایزه مورد انتقاد همکارانش قرار گرفت.
حاشیههای عطر
چند سال بعد، یک اتفاق کاملا متفاوت نام محمدزاده را وارد فضای حاشیه کرد: عرضه عطری با نام «نوید». فعالیت تبلیغاتی این بازیگر با واکنشهایی روبهرو شد؛ بخشی از انتقادات متوجه ورود بازیگران به تجارت و استفاده از شهرت برای تبلیغ کالا بود. اما خود محمدزاده در برابر انتقادات سکوت نکرد و از فعالیت اقتصادیاش دفاع کرد. او با اشاره به اینکه بسیاری از چهرههای شناختهشده در حوزه تبلیغات فعالیت دارند، نسبت به اینکه چرا تبلیغات خودش مورد توجه و انتقاد قرار گرفته، واکنش نشان داد. در نهایت، ماجرای عطر هم به یکی دیگر از نمونههای ورود نام محمدزاده به فضایی خارج از سینما تبدیل شد؛ جایی که این بار نه بازی او، بلکه تصویر عمومی و برند شخصیاش موضوع بحث بود.
بوسه روی سن
اگر قرار باشد یکی از مشهورترین حاشیههای محمدزاده در سالهای اخیر را انتخاب کنیم، احتمالا باید به جشنواره فیلم کن ۲۰۲۲ برسیم. عوامل «برادران لیلا» به کارگردانی سعید روستایی برای نمایش فیلم در بخش مسابقه جشنواره کن روی فرش قرمز رفتند. در این مراسم، محمدزاده و همسرش فرشته حسینی یکدیگر را بوسیدند؛ تصویری که به سرعت در فضای رسانهای ایران منتشر شد و واکنشهای گستردهای به دنبال داشت. اما محمدزاده در نشست خبری فیلم، به جای عقبنشینی از این رفتار، توضیحی صریح داد و گفت که او همسرش است و دوست داشته او را ببوسد؛ همچنین از احترام به عشق و قدردانی از کسی که زندگیاش را تغییر داده، سخن گفت. این حاشیه حتی واکنش مسوولان سینمایی را هم به دنبال داشت. محمد خزاعی، رئیس وقت سازمان سینمایی، از برخی رفتارهای سینماگران ایرانی در کن با عنوان «رفتار هنجارشکنانه» و «ژست اپوزیسیونی» یاد کرد و خواستار برخورد صنفی شد. در ادامه نیز گزارشهایی درباره ممنوعالکاری محمدزاده و فرشته حسینی منتشر شد، هرچند سازمان سینمایی بهطور رسمی ممنوعالکاری این دو را تایید نکرد.
بازداشت پدر فرشته
در تابستان ۱۴۰۴، این بار موضوعی خانوادگی و اجتماعی محمدزاده را به فضای خبری آورد. پس از بازداشت پدر فرشته حسینی، محمدزاده با انتشار ویدئویی نسبت به این اتفاق اعتراض کرد. او گفت پدر همسرش حدود ۳۰ سال به شکل قانونی در ایران زندگی کرده، کارت آمایش داشته و فرزندانش نیز در ایران متولد شدهاند. محمدزاده با اشاره به نحوه بازداشت او خواستار روشن شدن وضعیت پدر همسرش شد. این ویدئو در روزهایی منتشر شد که موضوع اخراج اتباع افغانستانی از ایران به یکی از بحثهای مهم اجتماعی تبدیل شده بود و واکنش محمدزاده نیز در همین چارچوب بازتاب گستردهای پیدا کرد. ویدئوی نوید محمدزاده مدتها به میم مجازی تبدیل شد و جدا از این او بعد از این اتفاق صفحه اینستاگرامش را برای مدتی غیرفعال کرد.
وقتی سرود نخواند
اما یکی از جنجالهای تازهتر محمدزاده به اجرای «سیصد» در آمریکای شمالی مربوط میشود. در بخشی از اجرای این پروژه، سرود «ای ایران» اجرا شد اما محمدزاده همراه دیگر اعضای گروه آن را نخواند. انتشار تصاویر این اتفاق در فضای مجازی، واکنشهای تندی را به دنبال داشت و رفتار او به موضوعی برای بحث درباره نگاهش به ایران و هویت ملی تبدیل شد. ماجرا زمانی دوباره خبرساز شد که پس از انتقادات، ویدئویی از اجرای دیگری منتشر شد که در آن محمدزاده این بار «ای ایران» را خواند؛ هرچند نحوه خواندن او نیز خودش محل بحث و تمسخر برخی کاربران قرار گرفت.
و حالا پرچم فلسطین
او اخیرا تصویری از خودش با لباسی منقش به طرح پرچم فلسطین منتشر کرد و این انتخاب، بار دیگر واکنشهای متفاوتی در فضای مجازی به دنبال داشت. محمدزاده در پاسخ به واکنشها، موضعش را صریحتر کرد و گفت: «از اسرائیل بدم میاد.»
به این ترتیب، یک بار دیگر موضوعی خارج از سینما، نام این بازیگر را به تیتر اخبار آورد؛ این بار نه توقیف یک فیلم، نه یک جایزه، نه یک رفتار در فرش قرمز و نه یک اجرای تئاتری، بلکه موضعی درباره جنگ و فلسطین.
وقتی مسیر حرفهای نوید محمدزاده را از «عصبانی نیستم» تا امروز مرور کنیم، با مجموعهای از اتفاقات متفاوت روبهرو میشویم؛ اتفاقاتی که بعضی از آنها به انتخابهای حرفهای او مربوط بوده، برخی به رفتار شخصیاش و برخی دیگر به مواضع اجتماعی و سیاسیاش. یک روز درباره توقیف فیلمش حرف میزند، چند سال بعد درباره سیمرغی که معتقد است از او گرفته شده، روی سن اختتامیه جشنواره فجر کنایه میزند، مدتی بعد تبلیغ عطرش حاشیهساز میشود، سپس بوسیدن همسرش در کن جنجال به پا میکند؛ اعتراضش به بازداشت پدر همسرش دوباره او را به خبر اول تبدیل میکند و ماجرای «ای ایران» نیز بحث تازهای درباره مواضعش به راه میاندازد.
محمدزاده طی این سالها نشان داده از آن دسته بازیگرانی نیست که حاشیه را صرفا از مسیر فیلمهایش تجربه کند. او چه بخواهد و چه نخواهد، خودش به یکی از سوژههای ثابت رسانهها تبدیل شده است؛ بازیگری که گاهی یک دیالوگ، یک جایزه، یک بوسه، یک سرود یا حتی یک لباس میتواند دوباره نامش را به صدر اخبار بیاورد.
