فناوری شادی‌کُش

به گزارش گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-حسین موسوی: باید درباره VAR صحبت کنیم. فکر می‌کردم بدترین نمونه از فناوری جنجالی بازبینی ویدیویی فوتبال را دیده‌ام، تا اینکه بازی سه‌شنبه آرژانتین-مصر در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی، در اواخر نیمه دوم، از این سیستم گیج‌کننده و به‌شدت منفور برای مردود اعلام کردن گل باشکوه، از راه دور و تغییر دهنده سرعت بازی مصطفی زیکو استفاده شد، آن هم پس از اینکه مشخص شد مصر روی آرژانتین خطا کرده است؛ بیش از ۹۰ متر عقب تر. جیسون گای در روزنامه وال استریت ژورنال نوشت: این جریمه کردن کاری که زیکو انجام داده بود، نبود. مثل سفر به گذشته بود. مثل این بود که در سال ۱۹۷۴ توسط یک تیم SWAT (گاردمسلح) در رود آیلند متوقف شوید و به شما گفته شود که به دلیل عبور غیرمجاز از خیابان جریمه خواهید شد. می‌دانید بعدش چه اتفاقی افتاد. زیکو دوباره گل زد و مصر را ۲-۰ پیش انداخت، اما آرژانتین، مدافع عنوان قهرمانی جام، با سه گل در ۱۳ دقیقه بازی را توفانی ادامه داد و با یک پیروزی ۳-۲ دوباره به پیروزی رسید. جای تعجب نیست که مصر دیوانه شده است و با اشاره به سایر تماس‌ها، فیفا و داوران را متهم می‌کند که برای رسیدن لئو مسی و آرژانتین به فینال تبانی کرده‌اند. زیکو گفت: «این یک بازی ساختگی بود. به نظر می‌رسد باید بابت یک قهرمانی دیگر به آرژانتین تبریک گفت.» گای در ادامه در این روزنامه نوشت: « من این دلیل لغو گل را از زبان افراد منطقی شنیده‌ام: گل زیکو مردود اعلام شد زیرا صحنه گل در ابتدا از یک خطا بهره برد. در حالی که ممکن است خطا در انتهای دیگر زمین، ۱۵ ثانیه قبل، رخ داده باشد و در زمان واقعی سوت زده نشده باشد، مصر پس از تصاحب توپ، مالکیت توپ را از دست نداد، بنابراین گل مردود اعلام شد.» گای می افزاید: «من این حرف را بارها شنیده ام. از توضیح مودبانه‌ تان ممنونم. باز هم به نظرم مسخره است.»

این قانون من در مورد پخش مجدد اخبار ورزشی است: «اگر کسی در حال توضیح تصمیمی است و باعث می‌شود اخم کنید، مطمئن باشید که این یک تصمیم اشتباه بوده است.» بازپخش باید منطقی و متصل به واقعیت به نظر برسد. نه اینکه از عملی که قرار است داوری شود، جدا باشد. نه از آن نوع چیزهایی که باعث شود از خود بپرسید آیا داوران آنجا نشسته‌اند و بازی را تماشا می‌کنند یا بی‌سروصدا در J.Crew به صورت آنلاین شلوارک کتان می‌خرند. VAR دیگر مثل یک مانع به نظر نمی‌رسد. تبدیل به یک فناوری سلب لذت شده است. این فناوری همچون ربات‌های شیطانی طراحی شده تا شگفتی را از بین ببرد و روح یک بازی زیبا را که بر اساس جریان مداوم بنا شده است، بمکد.

این بخشی است که تماشاگران باتجربه فوتبال با تاسف سرشان را تکان می‌دهند. این بخشی است که جاشوا رابینسون و جاناتان کلگ، نویسندگان برتر فوتبال ژورنال، به ساده‌لوحی من در آمریکا می‌خندند. هواداران بین‌المللی که با این زباله‌دان شعله ور فناوری زندگی کرده‌اند، باید هم به سخنان جیسون بخندند. آنها می گویند: «هههه، به زندگی با VAR خوش اومدی، احمق آمریکایی!»

گای در این یادداشت ادامه می دهد: «حس می‌کنم درست برعکس تمام ویدیوهای شبکه‌های اجتماعی از اوایل مسابقات هستم، خارجی‌هایی که از چیزکیک فکتوری بازدید می‌کردند و از خودشان می‌پرسیدند که چرا آمریکایی‌ها سالادهایی به اندازه ماشین فورد اکسپلورر می‌خورند. VAR چیزکیک فکتوری من است. من ناباورم، مات و مبهوت، و حتی یک سالاد خوشمزه به اندازه کافی بزرگ گیر نمی‌آوردم که یک گروه موسیقی رژه تگزاسی را سیر کند.» فوتبال تا کی می‌تواند این کار را با خودش بکند؟ در این جام، روزی نبوده که تصمیمی گرفته نشود و ملتی را به خشم نیاورد.

به جنجالی که بر سر کارت قرمز فولارین بالوگان، بازیکن آمریکایی، به پا شد نگاه کنید؛ کارت قرمزی که به طرز مشکوکی پس از بررسی ویدیویی به او داده شد، در نهایت به یک وضعیت اضطراری در کاخ سفید تبدیل شد و تنها چیزی که ما را از فرو رفتن در باتلاق این داستان نجات داد، لیست مهمانان تیلور و تراویس برای عروسی شان بود.

من هنوز به پوچی مسابقه کرواسی-پرتغال، معروف به موی خدا (اصطلاح الهام گرفته شده از دست خدا)، نرسیده‌ام، مسابقه‌ای که در آن داوران گل تساوی کرواسی را مردود اعلام کردند، چون حسگری در توپ که کمتر کسی از وجود آن خبر داشت، تشخیص داد که توپ به موی یکی از بازیکنان کرواسی برخورد کرده است.

تصمیماتی از این دست، اولین چیزی بوده که خوانندگان روزنامه در طول این جام جهانی از آن به من شکایت کرده‌اند. آه، نه، قبل از آن  اولین چیزی که خوانندگان روزنامه از آن به من شکایت کرده‌اند، افتادن بازیکنان به سبک استلا آدلر (استاد بازیگری) است، نحوه واکنش بازیکنان به انگشتان پایی که به آرامی ساییده می‌شوند، انگار که در صخره های ساحل بروکلین کوبیده می‌شوند، روی زمین می‌پیچند، تا زمانی که هیچ کس واکنشی نشان ندهد آنها به کار خود ادامه می دهند، در حالی که واقعا هیچ اتفاقی نیافتاده است. در این شرایط اما VAR دومین شکایت بزرگ آنهاست و اگرچه دوست دارم آن را به عنوان یک عادت ورزشی خارجی سرزنش کنم، اما در آمریکا هم صحنه‌های تکراری زیادی داریم. ما داریم با بررسی‌های جزئی، سرگرمی‌هایمان را نابود می‌کنیم. بازی‌هایی را که دوست داریم به آدم‌های بی‌رحم و بی‌خیال سپرده‌ایم که سمفونی ژوپیتر را قطع می‌کنند، چون فکر می‌کنند نوازنده‌ی اُبوا یک نت را نیم ثانیه بیشتر نگه داشته است. ما باید کلی فناوری های پر زرق و برق را برداریم و با چندین چکش آنها را خرد کنیم.