یک نگاه تلخ، از جماعت فراموششدگان؛
جامجهانی بماند برای تیمهای جهانی!
جامجهانی ۲۰۲۲ به شکلی عمیق متاثر از اتفاقات ناگوار سال ۱۴۰۱ برگزار شد و امروز هم در حالی به جامجهانی ۲۰۲۶ میرسیم که برای پیگیری این مسابقات، حس و حال چندانی بین مردم به چشم نمیخورد. شرایط جنگی و ترکیب آن با تورم و بیکاری، فضایی به وجود آورده که شاید اگر شما رندوم در خیابان از مردم بپرسید تیم ملی ایران در جامجهانی با چه کشورهایی همگروه شده، خیلی از آنها به یاد نیاورند.
به این همه اما باید قطعی اینترنت را هم افزود؛ معضلی که حالا حدود دو ماه از آغاز آن میگذرد و در موردش میگویند طولانیترین قطعی اینترنت در تاریخ ایران بوده است. همانطور که بارها گفته شده، فضای مجازی بستر کسب و کارمیلیونها ایرانی بوده که امروز از آن محروم هستند و بعضا معیشتشان به شدت تحتتاثیر قرار گرفته است. اینترنت البته کارکردهای متنوع و بیشتری هم دارد؛ از سهولت ارتباط بین خویشان و دوستان در سراسر دنیا تا تفریح و سرگرمی. گذشته از این، گاهی یک ویژگی اینترنت دستکم گرفته یا فراموش میشود؛ این که شما از این دریچه به «جهان» وصل میشوید. مرور اکسپلور اینستاگرام، صفحات یوتیوب یا توییتهای داغ، این امکان را به مخاطب میدهد که در حوزههای مورد علاقهاش در جریان اتفاقات روز قرار بگیرد. به نوعی میتوان گفت این انسان نیست که در اینترنت دنبال خبرمیگردد، بلکه خبر است که در پی مخاطب میرود و او را پیدا میکند.
در حوزه فوتبال هم همین است. علاقهمندی که دو ماه است نتوانسته به فضای مجازی بینالملل دسترسی داشته باشد، آرام آرام از آن اتسمفر منفک شده، اطلاعاتش پایین آمده و آستانه تحریکش از میان رفته است. حتی اتفاقی به بزرگی حذف تیم ملی ایتالیا از جامجهانی هم به سختی میتواند او را تکان بدهد، شاید اصلا خیلیها به درستی در جریان موضوع قرار هم نگرفته باشند. سخت میتوان به چنین مخاطبی توضیح داد قهرمانی الاهلی عربستان در لیگ نخبگان آسیا چه ابعادی داشته، همانطور که به احتمال زیاد او حتی نشنیده است که در جریان بازی نیمهنهایی همین جام، ماچیدای ژاپن چگونه به کمک یکی از بحثبرانگیزترین و عجیبترین تصمیمات داوری تاریخ موفق شده شبابالاهلی امارات را شکست بدهد و به بازی نهایی برسد.
همه ما کمکم به جرگه «بیخبران» میپیوندیم؛ آنهایی که از بسیاری از اتفاقات دنیای پیرامون آگاه نیستند و به تدریج، بیآن که خودشان هم بدانند دارند حساسیتشان را از دست میدهند. این اواخر که گزارشهای زیادی در مورد حضور یا عدم حضور تیم ملی ایران در جامجهانی منتشر میشود، یک نفر در کامنتی تلخ و گزنده نوشته بود: «چه اهمیتی دارد؟ اصلا برویم آنجا که چه؟ بهتر است جامجهانی برای کشورهای جهانی باشد، ما که ارتباطمان با کل دنیا قطع شده.» طعنهآمیز این که این روزها حتی دیدن همین کامنتها هم کیمیا شده و بسیاری از رسانههای داخلی به دلایل مختلف از بازنشر دیدگاههای مخاطبان خودداری میکنند. ما انگار فقط شنونده و بینندهایم، ما فراموششدگان...
