بغداد بهدنبال ثبات در تامین انرژی
این اقدام در ظاهر پروژهای فنی با هدف مهار گازهای همراه و افزایش تولید برق است، اما در عمل در بستری گستردهتر از تحولات منطقهای و بینالمللی معنا مییابد. عراق از نظر ذخایر و ظرفیت بالقوه گازی، کشوری برخوردار بهشمار میآید. با وجود دسترسی به فناوری و شرکای بینالمللی، این کشور در سالهای گذشته بخش قابلتوجهی از گازهای همراه نفت را سوزانده و از منافع اقتصادی آن محروم ماندهبود. عراق تا همین اواخر، پس از روسیه، دومین کشور بزرگ جهان از نظر سوزاندن گاز بود و سالانه میلیاردها مترمکعب گاز را هدر میداد؛ درحالیکه همین منابع میتوانست برای تولید برق، توسعه صنایع پتروشیمی و حتی صادرات استفاده شود.
پروژههای «الغراف و ناصریه» نیز سابقهای چندساله دارند و قرار بود مدتها پیش به بهرهبرداری برسند، اما ملاحظات سیاسی و نبود اراده اجرایی کافی سبب تأخیرهای مکرر در اجرای آنها شدهبود.
