شاخص کل در منطقه بیم و امید
مهدی طیبی / تحلیلگر بازار سرمایه
حرکت شاخص کل را از اوایل سال ۹۱ تا هماکنون یعنی اواخر سال ۹۹ در نمای هفتگی مورد بررسی قرار گرفته است و تنها فاکتور و اندیکاتوری که مورد استفاده شده میانگین متحرک ساده یکساله هست. پس از رشد سالهای ۹۱ و ۹۲ و شکلگیری سقف ۸۹۷۲۳ واحدی در دیماه ۹۲ و ریزش بازار، این افت منجر به قرارگیری شاخص در زیر میانگین یکساله شد و همانطور که با فلشهای قرمز رنگ مشخص شده است هر بار بازار در سالهای ۹۳ و ۹۴ خواسته رشد کند این میانگین متحرک مانع شده است.
در سال ۹۴ شاخص کف ۶۱۰۶۴ واحدی خود را میسازد و سرانجام پس از رکود و ریزش ۲ ساله در دیماه ۹۴ با کمک تجدید ارزیابی خودروییها بازار حرکت میکند و بالای این میانگین متحرک قرار میگیرد. از آن زمان تاکنون در بازهای ۵ ساله شاخص این میانگین متحرک را به پایین نشکسته است. در بازارهای کمحجم و راکد سالهای ۹۵ و ۹۶ به واسطه حرکت افقی شاخص به این میانگین نزدیک و روی آن حرکت کرده که با فلشهای سبزرنگ مشخص شده است. از اوایل سال ۹۷ و شروع بازار صعودی، قیمت از این میانگین فاصله گرفته است. اما هماکنون پس از چند سال با ریزش سنگین بازار به این میانگین نزدیک شدهایم که با کف بازار در ۱.۲۰۰ هزار واحد همپوشانی دارد. برگشت از اینجا بسیار موجب امیدواری است که شاخص کل و سهمهای بزرگ و شاخصساز نیز مانند شاخص هموزن و سهمهای کوچک و بازیگرمحور و پروژهای بتوانند بخشی از این ریزش سنگین را جبران کنند، اما روی دیگر ماجرا در جهت تکمیل فاجعه، آنجا است که زیر این میانگین قرار بگیریم و مثل سالهای ۹۳ و ۹۴ نتوانیم به بالای آن برگردیم.