غیرت و ثروت؛ لعنت به این کلیشه!
دنیایاقتصاد : پرسپولیس دیروز تهران را به مقصد دوحه ترک کرد تا در فینال لیگ قهرمانان آسیا به مصاف حریف شرقیاش برود. در مراسم بدرقه سرخپوشان آنچه بیش از هر چیز دیگری به گوش میرسید، دوقطبی کهنه و کلیشهای غیرت و ثروت بود؛ اینکه تیم ایرانی به قطر میرود تا پنجه در پنجه رقیبی به مراتب ثروتمندتر بیندازد. صد البته این حرف به خودی خود غلط نیست، چرا که در مراحل قبلی هم چنین شرایطی وجود داشت و پرسپولیس بعضا به رقابت با تیمهایی رفت که تنها قیمت یک بازیکنشان ۶، ۷ یا ۱۰ میلیون دلار بود. بیشترین دستمزد پرداختی در تیم ایرانی اما بعید است به ۳۰۰ هزار دلار هم برسد.
بنابراین طبیعتا با یک جنگ نابرابر مواجه هستیم. با این حال پرسش اینجاست که چرا باید چنین وضعی وجود داشته باشد و چرا فوتبال ما محکوم است که تا ابد از این مرثیهها بخواند؟ مگر کشور ما کم ثروتمند است؟ مگر امثال پرسپولیس و استقلال کم هوادار دارند؟ و مگر فوتبال به خودی خود نمیتواند درآمدزا و ثروتآفرین باشد؟ اگر همه اینها درست است، چرا باز تیمهای ما با میلیونها هوادار باید با جیب خالی به مصاف بزرگان آسیا بروند و هر مرتبه هم با دمیدن در واژههایی مثل غیرت و تعصب در پی تحریک و تهییج آنها باشیم؟ دولت باید فوتبال را آزاد بگذارد، حق پخش تلویزیونی واقعی را برای آن بگیرد و آن زمان روشن خواهد شد که نه تنها همین تیمهای خودمان میتوانند مهاجم چند میلیون دلاری داشته باشند، بلکه آخرش با تراز مالی مثبت کلی هم کارآفرینی میکنند. همه جای دنیا فوتبال گنج است؛ در ایران اما مدیریت دولتی آن را تبدیل به رنجی برای خودش و سایرین کرده است.