تقدیر از «داردن‌ها» در جشنواره فیلم لومیر
مهر : جشنواره «لومیر» فرانسه اعلام کرد امسال به برادران داردن (ژان‌پی‌یر و لوک داردن) جایزه افتخاری خود را اهدا می‌کند. این جشنواره که هر سال پاییز در لیون فرانسه برگزار می‌شود به تجلیل از استادان سینما و فیلم‌های کلاسیک می‌پردازد. سال پیش این جایزه به فرانسیس فورد کاپولا اهدا شد تا به جین فوندا، وونگ کار-وای، مارتین اسکورسیزی، پدرو آلمادوار، کلینت ایستوود و کوئنتین تارانتینو بپیوندد، که قبلا این جایزه را دریافت کرده بودند. این جایزه در حین برگزاری جشنواره لومیر امسال به برندگانش اهدا می‌شود. برتران تاورنیه و تیری فرمو رئیس جشنواره کن به‌عنوان روسای انستیتو لومیر فرانسه، بنیان‌گذاران این جشنواره هستند. جشنواره لومیر که به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین گرامیداشت‌ها از فیلم کلاسیک در جهان محسوب می‌شود و هر سال حدود ۲۵۰ هزار مخاطب دارد، از ۱۰ تا ۱۸ اکتبر (۱۹ تا ۲۷ مهر) برگزار خواهد شد.
برادران داردن با تشکر از دریافت این جایزه از این جشنواره به‌عنوان فستیوالی یاد کردند که ایجادکننده دیالوگی بین میراث جهانی سینما و مخاطبان امروزی است، دیالوگی که در هیچ جای دیگر جریان ندارد. آنها در خاتمه افزودند: دراز باد عمر سینما! دراز باد عمر زندگی! این دو برادر سال ۱۹۹۹ اولین نخل طلای کن خود را برای «روسِتا» دریافت کردند و این جایزه را بار دیگر در سال ۲۰۰۵ با «بچه» بردند. آنها جوایز دیگری از کن نیز برده‌اند که شامل بهترین فیلمنامه، سه جایزه ویژه داوران و جایزه بهترین کارگردانی سال پیش برای فیلم «احمد جوان» بوده است. سال ۲۰۱۵ ماریون کوتیار نامزدی اسکار بهترین بازیگر زن را برای بازی در فیلم این دو برادر با عنوان «دو روز، یک شب» دریافت کرد.
این دو علاوه‌بر کارگردانی، تهیه‌کنندگان قابلی هم هستند و ۶ یا ۷ فیلم هر سال می‌سازند. از محصولات اخیر آنها در این زمینه می‌توان به تهیه فیلم «برادران سیسترز» ساخته ژاک اودیار، «وزیر» ساخته پی‌یر شولر و «فارغ التحصیل» ساخته کریستین ونگیو اشاره کرد. برتران تاورنیه کارگردان نامدار و رئیس انستیتو لومیر از اهدای این جایزه به برادران داردن به‌عنوان یک لذت ناب یاد کرد و از شور و شوق آنها، سازگاری‌شان که یادآور اورول است، همدلی فوق‌العاده‌ای که دارند، خودداری از دیکته‌های تکراری برای فروش و گیشه تجلیل کرد و افزود فیلم‌های این دو به کشف زندگی کسانی می‌پردازند که قربانی بحران‌ها می‌شوند، قربانی جهانی‌سازی، زندانیان نابردباری مذهبی، بینوایان ویکتور هوگو و مقاومت به شیوه خود: خشونت، بی‌دست و پایی یا ظرافت.
