بازنمایی نماد تهران
رها امیری روزنامه‌نگار
در ورودی یک کوچه باریک در خیابان پانزده خرداد، تابلویی هست که روی آن نوشته شده: «بن‌بست تکیه‌دولت»، حالا دیگر چیزی از تکیه دولت نمانده است، جز تابلویی از کمال‌الملک، معدودی عکس و مقالاتی پراکنده و گاه متناقض. اما چه چیزی این بنای فروریخته، این نماد تهران درعصر ناصری را هنوز در دل تاریخ زنده نگاه می‌دارد؟
تکیه دولت تاریخ تحول و تطور یک جامعه است، تاریخی که زوال نشانه‌هایش، چیزی از اهمیت آن نمی‌کاهد.
این روزها اگر به گالری نیان سری بزنید، با مجموعه نقاشی‌هایی روبه‌رو خواهید شد که وجوه مختلفی از این بنا را بازنمایی می‌کنند.
کاوه کاووسی، نقاش این مجموعه گفته است که حدود سه سال برای تحقیق درباره تکیه دولت و خلق این مجموعه وقت صرف کرده؛ چراکه گمان می‌کند بازنمایی این مکان که در دوران خود تاریخ‌ساز بوده است، هنوز هم بعد از گذشت حداقل یک قرن و در غیاب خود این مکان نیز می‌تواند پاسخگوی بسیاری از سؤالات درباره تاریخ معاصر ایران باشد.
کاوه کاووسی متولد ۱۳۵۹ در شهر آبادان است و فعالیت حرفه‌ای هنری‌اش را از ابتدای دهه هشتاد با نمایشگاه‌های گروهی آغاز کرده و پیش از این سه مجموعه آچمزشده‌ها، کله‌معلق و دژاوو از او به نمایش درآمده است.
در بخشی از استیتمنت این نمایشگاه آمده است: «اولین خاطره‌ها در خانه مادربزرگ زنده می‌شوند؛ شهری در اطراف اصفهان که جنگ‌زده‌های جنوب را پناه داده بود. محرم است و او برای اولین بار تماشاگر تعزیه است؛ نمایشی که تا سال‌ها در خواب‌هایش امتداد می‌یابد؛ و بعدها در کتاب‌های بیضایی پیدایش می‌کند و در «نگاهی به تعزیه» عباس کیارستمی.
و زمان می‌رسد به سال ۱۳۸۸؛ سالی که تکیه دولت در جایی از ذهنش قرار گرفت، گرچه او هنوز قرار نداشت. نقاشی‌هایش تعلیقی در زمان و حرکتی آونگ‌وار در تاریخ بود؛ سرگردان در میان گذشته و اکنون.
اما تکیه دولت نقاش رهیده از زمان و مکان را در جایی از دل تاریخ قرار می‌بخشد؛ در بنایی که تاریخ و سیاست و معماری و هنرو و مذهب است و از اینها جز تصاویر اندک و کلمات پراکنده چیزی به یادگار نیست.»
نمایشگاه نقاشی تکیه دولت تا ۱۷ اسفند، همه روزه از ساعت ۱۶ تا ۲۰ در گالری نیان به نشانی بلوار اندرزگو، بلوار صبا، کوچه شب‌نما، کوچه گوهر، شماره ۲ برپاست. گالری روزهای شنبه تعطیل است.
