خودم خواستم!
خسرو حیدری نسل بعد از مهدی مهدوی‌کیای سرشناس در سمت راست تیم‌ملی بود اما او هم به روشی مشابه آندو تیموریان خیلی آرام و بی‌سروصدا از اردوهای تیم‌ملی جاماند و جای خود را به جوان‌ترها داد. حالا خود او بعد از مدت‌ها درمورد این جدایی توضیح داده و مدعی شده که خود خواسته بوده است: «دقیقا یک سال پیش بود که من نزد کی‌روش رفتم و به او گفتم دیگر نمی‌خواهم در تیم‌ملی حضور داشته باشم و یکسری دلایل را به او منتقل کردم.»
حیدری در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس فشار بیش از اندازه و مصدومیت‌های حاصل از این فشار را علت تصمیم خود عنوان می‌کند: «به این دلیل که در آن مقطع فشار زیادی را تحمل می‌کردم و هم‌زمان بودن اردوهای تیم‌ملی و بازی‌های سنگین برای استقلال باعث شد چند بار مصدوم شوم، خودم از کی‌روش خواستم که دیگر در تیم‌ملی حضور نداشته باشم، اما او بلافاصله مخالفت کرد و اصرار داشت که من کنار نروم، این را می‌توانید از خود سرمربی تیم‌ملی هم سوال کنید، چون کی‌روش به من گفت ترکیب تیم‌ملی جوان است و من برای بازی‌های بزرگی مثل دیدار با کره‌جنوبی به بازیکنان باتجربه نیاز دارم. من هم می‌خواستم بیشتر برای باشگاهم بازی کنم و به کی‌روش گفتم هر زمان شما بخواهید برای تیم‌ملی بازی می‌کنم و مشکلی ندارم، اما فشارهای جسمی تیم‌ملی و استقلال کار را برایم سخت کرده است. خوشبختانه بعد از آن اتفاق، تیم‌ملی هم با نفرات جدید روی غلتک افتاد و به جام‌جهانی هم رسید.»
اما چرا خسرو تاکنون سکوت کرده است: «تا امروز هیچ صحبتی در این‌باره انجام ندادم و همه تصور می‌کردند کی‌روش خودش من را کنار گذاشته، حتی در آن برهه می‌خواستم خداحافظی کنم، ولی سرمربی تیم‌ملی این اجازه را به من نداد و به همین خاطر تا حالا در موردش صحبت نکرده بودم.» بزرگ‌ترین حسرت عمر ورزشی او بازی نکردن در اروپا است: «همیشه در اروپا بازی کردن برایم یک حسرت است، من در جام‌جهانی و دو جام ملت‌ها بازی کردم و در تیم‌ملی حسرتی ندارم، ولی در دوره افشین قطبی و در مسابقات مقدماتی جام‌جهانی تنها ۲۴ سال سن داشتم و اگر به جام‌جهانی می‌رفتیم، می‌توانستم در اروپا بازی کنم، من از سال ۲۰۰۷ به‌صورت مداوم برای تیم‌ملی بازی کردم و قبل از من هم حسین کعبی در تیم‌ملی حضور داشت، اما وقتی آمدم شماره ۲ مهدوی‌کیا را پوشیدم و از این بابت افتخار می‌کنم چراکه او بازیکنی بود که هم استقلالی‌ها و هم پرسپولیسی‌ها دوستش داشتند، الان شرایط به گونه‌ای است که اگر یک بازیکن در استقلال یا پرسپولیس باشد، می‌تواند به تیم‌های حتی درجه ۲ اروپایی هم برود، ولی زمان ما شرایط این‌گونه نبود و حتما باید در تیم‌ملی فیکس بودیم تا بازی‌هایمان به چشم بیاید، بعد از جام‌جهانی برزیل از یک تیم دسته پایین آلمان پیشنهاد داشتم، ولی برای رفتن به فوتبال اروپا خیلی دیر بود و نشد که به این اتفاق مهم دست پیدا کنم، اگرچه خوشحال هستم در استقلال بیشترین پاس گل را در تاریخ باشگاه داده‌ام و فکر می‌کنم حدود ۶۰ پاس گل به همه مهاجمانی که در این ۹ سال در استقلال بازی کرده‌اند، داده‌ام.»
