خوزستان، مادرِ مادرِ ماست

احمدرضا درویش با اشاره به آشنایی خود با شراره عطاری کارگردان فیلم گفت: آشنایی من با خانم عطاری به سال‌های بسیار دور بازمی‌گردد زمانی که سیل در خوزستان رخ‌داده بود و بخش‌های زیادی از منطقه را آب فراگرفته بود. در شرایط سیل، زندگی مردم عملا زیر آب می‌رود، آب وارد خانه‌ها می‌شود و نیمی از افرادی که درگیر این بحران هستند، زنان‌اند. در چنین شرایطی، آنها آن‌قدر تحت‌فشار و عصبی هستند که به‌سادگی اجازه ورود به حریم شخصی و زندگی خود را به ما نمی‌دهند.

کارگردان فیلم دوئل گفت: به همین دلیل به دوستانم گفتم که به یک فیلمساز خانم نیاز دارم؛ فردای آن روز، خانم عطاری به همراه یک فیلم‌بردار خانم به گروه ما ملحق شدند؛ زیرا علاوه بر کارگردان خانم، به فیلم‌بردار خانم نیز نیاز داشتیم و ایشان نقش مهم و پررنگی در ساخت آن مستند درباره سیل خوزستان داشتند.

درویش همچنین با اشاره به اهمیت استان خوزستان گفت: من سال‌های زیادی از عمر خود را در خوزستان سپری کرده‌ام. بسیاری نیز تصور می‌کنند که من آبادانی هستم و من هم با افتخار این موضوع را رد نمی‌کنم. همان‌طور که به ایرانی بودن خود افتخار می‌کنم، به خوزستانی و آبادانی بودن نیز افتخار می‌کنم؛ زیرا بخش بزرگی از عمرم را در خوزستان گذرانده‌ام و همچنان نیز در آنجا حضور دارم.

وی ادامه داد: از نظر من، ایران مادر ما و وطن ماست و خوزستان، مادرِ مادرِ ماست. همین‌جایی که اکنون نشسته‌ایم، خوزستان حضور دارد؛ برق ما از خوزستان می‌آید، آب ما نیز همین‌طور. ریشه همه اینها در کارون و کرخه است؛ در خاک خوزستان و آنچه در زیر این خاک نهفته است. در واقع، همه چیز ما به آنجا گره‌خورده است. کارگردان فیلم سینمایی کیمیا با اشاره به ویژگی‌ها مستند پهلوانان نمی‌میرند گفت: برای ساخت مستند «پهلوانان نمی‌میرند» نیز زحمات بسیار زیادی کشیده شده است. من شخصا شاهد بوده‌ام که خانم عطاری در پشت‌صحنه تا چه اندازه تلاش کرده‌اند و در شرایطی بسیار دشوار کار را به سرانجام رسانده‌اند به همین علت بار دیگر به ایشان تبریک عرض می‌کنم.

شراره عطاری کارگردان اثر نیز با اشاره به وضعیت کنونی کشور گفت: جنگ هر جا که رخ دهد بیش از هر چیز جان انسان‌ها را نشانه می‌رود و میراث آن چیزی جز اندوه، اضطراب، ویرانی و زخم‌هایی نیست که گاه سال‌ها بر پیکر جامعه و خانواده‌ها و حافظه یک ملت باقی می‌ماند. هیچ هدفی نمی‌تواند ارزش جان یک انسان را کمتر کند و هیچ پیروزی نمی‌تواند جای خالی انسانی را که ازدست‌رفته پر کند.