میراث بریتانیای پژمرده برای برنهام

اندی برنهام به زودی هفتمین نخست‌وزیر بریتانیا در یک دهه اخیر خواهد شد. او باید با این افول دوگانه در ساختار و سیاست بریتانیا مقابله کند. برنهام برخلاف استارمر، سیاستمداری جذاب، مبارزه‌طلب و مسلط به مهارت‌های ارتباطی است، اما این ویژگی‌ها به تنهایی برای مهار افول کشور و نجات آن کافی نیست. تغییر نخست وزیر، بهترین فرصت برای مواجهه رأی‌دهندگان با این واقعیت ناخوشایند است که فراتر از توان مالی خود زندگی می‌کنند. با وجود این، برنهام هنوز برنامه قانع‌کننده‌ای برای ترمیم اقتصاد بریتانیا ارائه نکرده است. او به جای اتخاذ تصمیمات سخت نظیر ترکیب افزایش مالیات‌ها و کاهش هزینه‌ها، به جلب رضایت عوام روی آورده و وعده‌های مبهمی می‌دهد.

رویکرد متغیر و نوستالژی‌گرایی برنهام نیز نگران‌کننده است. او به جای آماده کردن بریتانیا برای عصر هوش مصنوعی و فناوری، وعده بازگشت به گذشته و احیای مشاغل صنعتی در شمال انگلستان را می‌دهد؛ رویکردی که تنها به اتلاف بودجه دولت و تقویت پوپولیسم می‌انجامد. موفقیت برنهام در گرو ایستادگی در برابر نمایندگان حزب خود و اتخاذ تصمیماتی است که شاید جناح چپ نپسندد. نشریه «اکونومیست» امیدوار است او بر این نگرانی‌ها فائق آید، اما او باید سریع عمل کند، چرا که رأی‌دهندگان بریتانیایی به سرعت از حاکمان خسته می‌شوند. اگر برنهام در این مسیر ناکام بماند، به سرعت رسوا شده و قضاوت‌ها درباره او بی‌رحمانه خواهد بود. او که سال‌ها نخبگان وست‌مینستر را مقصر مشکلات بریتانیا می‌دانست، به زودی باید به تنهایی پاسخگوی تمام این مشکلات باشد.