این خواننده قدیمی درباره رابطه هنر و رسانه گفت: من نویسنده، شاعر، طراح فرش و نقاش هم هستم و کسی این‌ها را نمی‌داند چون تریبون و رسانه‌ای نداشته‌‌ام. رسانه‌ها فقط به یک عده خاص می‌پردازند و فضای رسانه باندی شده است. فکر می‌کنم اگر خدای هنر هم باشی و در یک جمع و باندی قرار نگیری، فایده‌ای ندارد و برای همیشه در حاشیه می‌مانی. وی در پایان از مسوولان و متولیان فرهنگ و هنر گلایه کرد و گفت: مسوولان و متولیان فرهنگ و هنر به من و هنر این مملکت بی‌اعتنا هستند. مگر چند نفر از امثال بنده باقی مانده‌اند؟ من در این مملکت ماندم و جایی نرفتم. خط قرمزهای کشورم را دانستم و از آن عبور نکردم و انتظار زیادی هم ندارم. گلایه من فقط به خاطر خودم نیست، چون می‌دانم این مملکت استعدادهای زیادی دارد و دلم می‌خواهد استعدادهای جوان کشف شوند و روی کار بیایند. من کاری به سیاست ندارم و انتظارم از مسوولان و متولیان فرهنگی و هنری جامعه است. من آخرین باقیمانده از هنرمندان نسل دهه‌های ۳۰ و ۴۰ که اوج ادبیات و موسیقی ایران بود، هستم و انتظار دارم که متولیان فرهنگ و هنر نسبت به یک عمر فعالیت هنری‌ام بی‌توجه نباشند.