اخبار غیر فعال ها روزنامه شماره ۶۶۱۱

معاملات بورس تهران روز گذشته نیز در فضایی محتاطانه دنبال شد و شاخص کل برای هشتمین روز متوالی در مسیر نزولی قرار گرفت. با این حال، بررسی جزئیات دادوستدها نشان می‌دهد که برخلاف روزهای ابتدایی موج اصلاح، شدت فشار فروش تا حدودی کاهش یافته و نشانه‌هایی از تغییر رفتار معامله‌گران در حال نمایان شدن است. سبزپوشی بیش از نیمی از نمادهای معاملاتی، کاهش شیب افت شاخص هموزن و حفظ ارزش معاملات خرد در سطوح بالاتر از ۲۷همت، همگی از آن حکایت دارند که بازار به تدریج به محدوده‌ای نزدیک می‌شود که می‌تواند زمینه پایان روند نزولی و بازگشت تعادل را فراهم کند؛ هرچند تحقق این سناریو همچنان به کاهش ریسک‌های سیستماتیک و بازگشت اعتماد سرمایه‌گذاران وابسته است.

استراتژی بیش از هر چیز دیگری در سال‌های اخیر، ذهن مدیران اجرایی را به خود مشغول کرده است؛ شاید بخشی از آن به دلیل افزایش استراتژی‌های جسورانه شرکت‌ها مانند ادغام و تملک، ابداع دوباره بازار و تحولات مبتنی بر هوش مصنوعی باشد. در هر صورت، با توجه به این شرایط، اگر زمانی ضرورت پیاده‌سازی درست استراتژی احساس می‌شده است، اکنون همان زمان است.

نشست «کتاب و سینما؛ آنها که می‌خرند آنها که می‌فروشند» با حضور رسول صدرعاملی کارگردان سینما، حسین سناپور نویسنده و مرتضی فرشباف کارگردان و کارشناس در خانه سینما برگزار شد. در این نشست مرتضی فرشباف که اجرای نشست را برعهده داشت خطاب به صدرعاملی گفت مایلم بدانم زمانی که کتابی را می‌خوانید، تا چه اندازه به امکان بصری آن فکر می‌کنید و از نظر شما ارتباط میان سینما و ادبیات به چه صورت است؟ و رسول صدرعاملی پاسخ داد یکی از آسیب‌های جدی سینما، دور افتادن از ادبیات است. همواره یک سوءتفاهم جدی میان نویسنده و فیلمساز وجود داشته است؛چراکه فیلمساز روح و رگه‌ای از یک قصه را می‌بیند که به سراغ آن می‌رود.

به مدد رشد فناوری، فراگیری اینترنت و پدید آمدن انواع و اقسام پلتفرم‌ها، به جرات می‌توان گفت در فضای تولید محتوا به زبان فارسی، در این جام‌جهانی شاهد شکسته شدن همه رکوردهای برنامه‌سازی بودیم. صدها برنامه‌ریز و درشت در بسترهای مختلف برای پوشش متن و حواشی جام‌جهانی ۲۰۲۶ تولید شد؛ از خود شبکه‌های تلویزیونی تا ماهواره‌های فارسی‌زبان و پلتفرم‌های متنوع، سایت‌های خبری و البته یوتیوب و اینستاگرام که کمک می‌کرد هر کسی با هر ذائقه‌ای و هر میزان مخاطب، اقدام به تولید برنامه دلخواهش کند. با این همه اما، اعتراف تلخی است که بسیاری از این برنامه‌ها از محتوای ارزنده و قابل دفاع تهی بودند و نه‌تنها پیشرفتی در عرصه برنامه‌سازی به شمار نمی‌آمدند، بلکه نفیر سطحی شدن و چه بسا ابتذال سر دادند.