دموکراتها در حال پوستاندازی هستند؟
لحظه شورش
گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد- حسین موسوی: آنطور که افراد نزدیک به حزب دموکرات میگویند، سوسیالیستهای شورشی و آتشافروزان مترقی در حال نابودی حزب دموکرات هستند. باور نکنید. شورشی که در بهار و تابستان ۲۰۲۶ در سراسر ایالات متحده رخ داد، با افزایش چشمگیر مشارکت رأیدهندگان و نتایج اولیه جذاب برای نامزدهای جوانی که مقامات تثبیتشده را به چالش میکشند، برخلاف آنچه برخی میخواهند باور کنید، قدیمیترین حزب سیاسی جهان را در این سال حساس انتخابات میاندورهای تضعیف نمیکند.
این شورش در حال احیای آن است و اگر رهبران احزاب جاافتاده اوضاع را خراب نکنند - با تکرار سخنان جمهوریخواهان در مورد چپ «خطرناک»، یا با انتخاب احتیاط - زمانی که رأیدهندگان خواستار اقدام هستند - این تجدید حیات پتانسیل ایجادیک ائتلاف پر جنب و جوش از رأیدهندگان پایه دموکرات و لشکرهایی از رأیدهندگان جوانتر، متنوعتر و تازه ثبتنامشده را دارد.
اگر این ائتلاف به اندازه کافی جسورانه و نوآورانه، استراتژیک و فراگیر باشد، میتواند با اعطای کنترل مجلس نمایندگان و سنا و فرمانداریهای کلیدی در سراسر کشور به نامزدهای دموکرات و مستقلهای پوپولیست اقتصادی، کاری بیش از صرفاً مهار و متعادلسازی دونالد ترامپ انجام دهد.
در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۸، میتواند نامزدهای دموکرات و انرژی جنبش را در یک نیروی سیاسی ادغام کند که قادر است سرانجام رویاهای به تعویق افتاده رئیس جمهور فرانکلین دلانو روزولت، لایحه حقوق اقتصادی و بودجه آزادی برای همه آمریکاییها را که ای. فیلیپ راندولف و کشیش مارتین لوتر کینگ جونیور به عنوان امتداد اساسی انقلاب حقوق مدنی دهه ۱۹۶۰ مطرح کردند، تحقق بخشد.
بسیاری از رهبران حزب دموکرات در سالهای اخیر با بیخیالی کمپینهایی را راهاندازی کردهاند که به ترسهای مشروع از هژمونی جمهوریخواهان میپردازند، اما در ارائه دیدگاهی جسورانهتر که به قدرتمندترین انگیزه برای رأی دادن اشاره دارد، یعنی امید، شکست خوردهاند.
ما در مورد خوشبینی بیروح «بالاخره همه چیز درست میشود» یا بدتر از آن، پیامهای تحقیرآمیز «فقط به ما اعتماد کنید»سیاستمداران قدیمی صحبت نمیکنیم. ما در مورد یک امیدرادیکال صحبت میکنیم که زندگیها میتوانند به طرز چشمگیری توسط جنبشهایی که وعده پتی اسمیت را به رسمیت میشناسند و میپذیرند، بهبود یابند: «مردم قدرت دارند... رویاپردازی کنند، حکومت کنند، زمین را از دست احمقها نجات دهند.»
این همان چشماندازی است که فرانکلین روزولت، رئیسجمهور وقت، با پیشنهاد «نیو دیل» که کارشناسان آن را افراطی - حتی سوسیالیستی - میدانستند، اما رأیدهندگان آن را ضروری میدانستند، به طور چشمگیری ائتلاف دموکراتها را گسترش داد. این همان چیزی است که باراک اوباما، زمانی که جسارت فراخواندن یک ملت تقسیمشده به «گرد هم آمدن به عنوان یک خانواده واحد آمریکایی» را داشت، درک کرد: «یک جمع» با شعار «از میان بسیاری،یکی. هستیم» و این همان چیزی است که کشیش جسیجکسون چهار دهه پیش، زمانی که خواستار یک سیاست دموکراتیک جدید بر اساس این ایده بود، مطرح کرد: «اگر حقیقت را مطرح کنید، مغناطیس طور عمل میکند و این راهی برای جذب مردم است».
انجیل مترقی که جکسون در مبارزات انتخاباتی ائتلاف رنگینکمان خود در دهه ۱۹۸۰ موعظه میکرد،و سناتور ورمونت، برنی سندرز، در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری خود در سالهای ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ به آن اشاره کرد، زمینه را برای آنچه نسل جدیدی از نامزدها و فعالان امروز پیشنهاد میدهند، فراهم کرد.
آنها با اطمینان در مورد تصویب طرح بیمه درمانی همگانی، مالیات بر ثروتمندان، پایان دادن به فقر، حمایت از مهاجران و تغییر سیاست خارجی ما صحبت میکنند. آنها در حال بازسازی سیاست و سیاستگذاری آمریکا هستند - همانطور که رأیگیری ماه ژوئیه توسط ۱۰۳ دموکرات مجلس نمایندگان (از جمله نانسی پلوسی، رئیسسابق مجلس نمایندگان) برای پایان دادن به کمکهای ایالاتمتحده به اسرائیل چنین چیزی را نشان داد. آنچه پولیتیکو آن را «تغییری لرزهای» در حزب و کنگره توصیف کرد، در حال وقوع است زیرا رأیدهندگان در سراسر کشور خواستار یک سیاست جدید هستند.
پس از آنکه سه نفر از اعضای شورشی - اعضای حزب سوسیالیستهای دموکرات آمریکا، کلر والدز و داریالیزاآویلا شوالیه و برد لندر، پیشکسوت و مترقی - در انتخابات مقدماتی دموکراتها در ماه ژوئن در نیویورک پیروز شدند، شهردار زهران ممدانی به دلیل ادعایش مبنی بر اینکه سوسیالیستهای دموکرات با اقتصاد طبقه کارگر و دستور کارهای ارزشمحور «میتوانند در هر کجای این کشور برای هر سمتی انتخاب شوند»، مورد استهزا قرار گرفت. کمتر از یک هفته بعد، ملت کیروس، عضو ۲۹ ساله حزب سوسیالیستهای دموکرات آمریکا، در انتخابات مقدماتی مجلس نمایندگان کلرادو، نماینده فعلی با ۱۵ دوره نمایندگیرا شکست داد. در همان روز، فیل وایزر، دادستان کل کلرادو که متعهد شده بود به نمایندگی از کارگران، کشاورزان و مصرفکنندگان در برابر انحصارات شرکتی بایستد، بر اختلاف 30 امتیازی در نظرسنجیها غلبه کرد و در انتخابات مقدماتی ایالت برای فرمانداری، سناتور فعلی را شکست داد. پیروزی وایزر، رهبری دموکراتها و حامیان مترقی خودش را که در شب انتخابات مقدماتی از آنها میپرسید «آیا واقعاً میتوانم دوباره باور کنم؟»، شوکه کرد.
مسئله فقط این نیست که دموکراتها میتوانند دوباره باور کنند. آنها باید این کار را بکنند. برند دموکرات، آنطور که توسط رهبران کنگرهاش تعریف شده، حتی در بین دموکراتها هم نامحبوب است. لازم نیست اینطور باشد. این حزب میتواند به همان اندازه که همیشه برای رای دهندگان جذاب و قابل انتخاب بوده، جذاب و قابل انتخاب شود. اما اگر کنترل آینده آن در دست افرادی باشد که در وهله اول این برند را خراب کردند، این اتفاق نخواهد افتاد.
رأیدهندگان دموکرات میدانند که حزب به یک جهتگیری جدید نیاز دارد و با معرفی نامزدهایی مانند آنالیا مِجیا، نماینده ایالات متحده و دستیار کلیدی سندرز در جریان رقابتهای ریاست جمهوری ۲۰۲۰ که پیروزیاش در انتخابات ویژه فوریه در حوزه انتخابیه حومه نیوجرسی، مفسران را شوکه کرد، در حال شکلدهی به این جهتگیری هستند.
مِجیا، تنها نامزد در میان انبوه نامزدهای انتخابات مقدماتی دموکراتها که حمله اسرائیل به غزه را نسلکشیخواند، در شب انتخابات گفت: «مردم خواهند گفت که این حوزه انتخابیه حوزه انتخابیه ای نیست که در آن یک فرد مترقی یا چپگرا بتواند پیروز شود. اما مسئله چپ/راست نیست. مسئله درست و غلط است.» با انتخاب کاندیداهایی مانند مجیا،که به راحتی در انتخابات عمومی پیروز شد، رأیدهندگان دموکرات در حال ترسیم مسیر جدیدی هستند. آنها - به نظر میرسد - بهتر از بسیاری از رهبران حزب میدانند که بازسازی حزب به عنوان یک جنبش مردمی - برای عدالت اقتصادی، اجتماعی و نژادی، برای نجات سیاره زمین، و برای یکسیاست خارجی که حقوق بشر و دیپلماسی را بر بودجههای گزاف پنتاگون و جنگهای ابدی ترجیح میدهد - ضروری است.
