میرزا محمدحسن زنوزی در سال ۱۲۱۶ هجری در کتاب «ریاض‌الجنه» درباره این زمین‌لرزه می‌نویسد: کاتب‌الحروف گوید که سه سال پیش از استیلای رومیه (ترکان عثمانی) به دارالسلطنه تبریز، زلزله عظیم در تبریز اتفاق افتاد و جمع کثیر از ذکور و اناث هلاک شدند و به اکثر ابنیه عالیه از مساجد و مدارس و مقابر شکست فاحش و ظاهر راه یافت، نهایت بالمره منهدم نگردید. «اوژن فلاندن» نیز پس از سفر به ایران طی سال‌های ۱۸۴۰ و ۱۸۴۱، این زمین‌لرزه را چنین وصف کرده است: زلزله سال ۱۷۲۱ هشتادهزار نفر جمعیت این شهر را از بین برده ‌است. این واقعه در زمان شاه سلطان حسین و به وقتی است که این شاهزاده تیره‌بخت می‌خواست سلطنت را به یک افغان فتنه‌جو که در این وقت اصفهان را محاصره کرده بود، واگذار کند. برخی مورخان این زلزله را یکی از دلایل شکست ایرانیان از افغان‌ها دانسته‌اند.