فربد بهروز

اقتصاد انرژی در ایران طی دهه‌های متمادی در وضعیتی گرفتار شده است که می‌توان آن را تعادل بد نامید؛ وضعیتی پایدار اما ناکارآمد که در آن سیاستگذاران با تکیه بر ابزار قیمت‌گذاری دستوری و توزیع رانت انرژی تلاش کرده‌اند رضایت عمومی را در کوتاه‌مدت جلب کنند، اما در عمل با نادیده گرفتن مکانیسم قیمت‌های نسبی، به انباشت ناترازی‌‌ها و مشکلات ساختاری در سمت عرضه و تقاضا دامن زده‌اند.