دکتر فرشته بهرامی‌پور

نظم حاکم بر روابط بین‌الملل پس از جنگ سرد، ماهیتی هژمونیک داشته است که بر اساس آن، ایالات متحده نه‌تنها قدرتمندترین بازیگر نظام بین‌الملل در تمامی ابعاد نظامی، سیاسی، فرهنگی، فناوری و غیره است، بلکه آمادگی داشته در لحظات بحرانی، برای حفظ نظم موجود و به‌تبع آن، حمایت از متحدانش هزینه بپردازد. این فرض، پایه شکل‌گیری شبکه اتحادها، استقرار نیروها، ترتیبات امنیتی و همکاری نظامی آمریکا با اروپا، شرق آسیا و خلیج فارس بوده است.

با فعال شدن اسنپ‌بک، موضوع فراتر از بازگشت کاغذی تحریم‌ها شد؛ پرسش اصلی این بود که کدام کشورها واقعا حاضرند تحریم‌های بازگردانده‌شده مطابق قطعنامه ۲۲۳۱ سازمان ملل را اجرا کنند. تجربه تاریخی نشان داده که همیشه فاصله قابل‌توجهی بین متن قطعنامه‌ها و اجرایی شدن تام آن‌ها، به‌ویژه برای قدرت‌های بزرگ وجود داشته است.