کامیار پهلوان

هنگامی که یک کشور تصمیم می‌گیرد در کدام یک از بخش‌های سرزمین خود، صنایع و کارخانه‌ها را مستقر کند، اراضی کشاورزی را گسترش دهد، کجا تجارت کند و...، همزمان در حال تصمیم‌گیری در خصوص این موضوع است که مردم باید در کجا به‌دنبال کار بروند و سکونت کنند. نیاز آبی صنایع، کشاورزی و خانه‌های آینده نیز گاه در همان زمان و پیش‌ از آنکه مناطق مسکونی گسترش یابند، ایجاد می‌شود و چه بسا زمانی که نوبت به بررسی امکان تامین آب و یا سایر خدمات برسد، دیگر فرصت انتخاب مکانی مناسب‌تر یا کم هزینه‌تر از دست رفته باشد. به همین سبب است که باید برنامه‌ریزی از شناخت کلی ظرفیت‌های یک محدوده‌ جغرافیایی، ظرفیت‌های ذاتی، منابع آب و خاک و... آغاز شود و نام چنین بررسی‌ها و مطالعاتی، آمایش سرزمین است.

سال‌هاست که کارشناسان و متخصصان بسیاری از حوزه‌ها؛ درخصوص رویکردها و شیوه‌های مواجهه با مسائل و سیاستگذاری‌ها، به حکمرانان و دولت‌ها پند می‌دهند که اگر ساختارهای حکمرانی اصلاح نشود، کشور با انبوهی از بحران‌ها روبه‌رو خواهد شد، اما برای بسیاری از هشدارها یا گوش شنوایی پیدا نشد، یا اگر هم پیدا شد، در مقام عمل، اقدام متناسب صورت نپذیرفت. آنچه امروز تحت عنوان ناترازی از آن یاد می‌شود، نه تنها موضوع جدیدی نیست، بلکه ورشکستگی‌های عمیقی است که شاید برای کاهش اثر روانی آنها، عناوین جدیدی همچون «ناترازی» به خود گرفته‌اند.