گریز از توسعه
جناحی که در نهایت نام خود را «پایداری» نهاد، از ابتدای برپایی جمهوری اسلامی، با برنامهریزی توسعه مخالف بود. از این رو احمدینژاد در اقدامی شگفتانگیز از اجرای برنامه چهارم توسعه سر پیچید و بعد سازمان برنامه و بودجه را منحل کرد تا پروژههای مورد نظر خود را پیش برد. لکوموتیو اعلام کردن بخش مسکن (بهجای اقتصاد دانشبنیان) و پروژه مسکن مهر (بهجای طرح جامع مسکن)، از زمره آنها بود و در هیچکدام از این موارد نیز مجلس شورای اسلامی واکنشی نشان نداد. تنها چون بنا بر قانون، تخصیص بودجه باید از برنامهای پنج ساله تبعیت کند، در هنگام قرار داشتن این جناح در قدرت، موادی بهنام برنامه برای تحت اختیار گرفتن بودجه تصویب میشود و در هنگام قدرتگیری رقیب نیز تمام سعی این جناح این است که با «تاختزنی» (logrolling) قانونگذاری، برنامههای توسعه و اجزای آنها را از جامعیت و مکملیت انداخته و به پروژههای تضمینکننده منافع خود تقلیل دهد. اگر هم میسر نشد با تصویب «طرح» به جای «لایحه»، به این امر موفق شود.