یکی از مسائل قابل اعتنا در اقتصاد ایران، همزمانی رشد بالای نقدینگی با دشواری فزاینده بنگاههای تولیدی در تامین سرمایه در گردش است. از یکسو، حجم نقدینگی در اقتصاد طی سالهای گذشته بهطور مستمر افزایش یافته و از سوی دیگر، تامین مالی به یکی از مهمترین نیازهای فعالیت بنگاههای اقتصادی تبدیل شده است. این وضعیت در نگاه نخست متناقض به نظر میرسد: چگونه اقتصادی با حجم بالای نقدینگی، همزمان با کمبود منابع مالی برای تولید مواجه است؟