داستـان ۱۷سقوط

خوزه فلیکس استیگاریبیا اینسورالده؛ رئیس‌جمهور پاراگوئه / زاده ۲۱فوریه۱۸۸۸ – درگذشت: ۷سپتامبر ۱۹۴۰

افسر نظامی و سیاستمدار پاراگوئه‌ای بود که از سال۱۹۳۹ تا زمان مرگش در سانحه هوایی در ۷سپتامبر۱۹۴۰ به‌عنوان سی‌وچهارمین رئیس‌جمهور پاراگوئه خدمت کرد. او به عنوان یکی از افسران نظامی ارتش پاراگوئه که این کشور را در «جنگ چاکو» علیه بولیوی به پیروزی رساند، به‌عنوان یک استراتژیست نظامی برجسته طی این درگیری‌های مسلحانه شناخته شده و یک قهرمان جنگ به حساب می‌آمد. او در زندگی خود به درجه سپهبدی رسید و مدت کوتاهی پس از مرگش به فیلد مارشالی ارتقا یافت. او به‌عنوان رئیس‌جمهور، قانون اساسی را به حالت تعلیق درآورد.

ولادیسلاو سیکوروسکی؛ نخست‌وزیر لهستان/  زاده: ۲۰مه۱۸۸۱، درگذشت: ۴ژوئیه۱۹۴۳

نخست‌وزیر در تبعید لهستان در چهارم ژوئیه سال۱۹۴۳، در گیبرالتار بریتانیا با هواپیمای لیبراتور بی-۲۴ که هواپیمایی ۴موتوره است، سقوط کرد. علت سقوط هواپیمای وی هیچ‌وقت مشخص نشد و هنوز محل بحث است. ولادیسلاو یوگنیوس سیکورسکی رهبر سیاسی و نظامی لهستان بود. قبل از جنگ جهانی اول، سیکورسکی چندین سازمان زیرزمینی را تاسیس کرد و در آن شرکت کرد که آرمان استقلال لهستان را ترویج می‌کردند. او در طول جنگ جهانی اول در لژیون‌های لهستان و بعدا در ارتش تازه‌تاسیس لهستان در طول جنگ لهستان-شوروی ۱۹۱۹-۱۹۲۱ جنگید. در جنگ اخیر، او نقش برجسته‌ای در نبرد سرنوشت‌ساز ورشو در سال۱۹۲۰ ایفا کرد. در سال‌های اولیه جمهوری دوم لهستان، سیکورسکی مناصب دولتی از جمله نخست‌وزیری (۱۹۲۲-۱۹۲۳) و وزیر امور نظامی (۱۹۲۳-۱۹۲۴) را بر عهده داشت.

 رامون دل فیِرو ماگسایسای؛ رئیس‌جمهور فیلیپین / ۳۱زاده اوت۱۹۰۷ – درگذشت:  ۱۷مارس۱۹۵۷

 سیاستمدار فیلیپینی که از ۳۰دسامبر۱۹۵۳ تا زمان مرگش در یک فاجعه هواپیمایی در ۱۷مارس۱۹۵۷ به‌عنــوان هفتمیـــن رئیس‌جمهور فیلیپین خدمت کرد. او در حرفه مکانیک اتومبیل بود و پس از خدمات برجسته به‌عنوان رهبر چریک در جریان «جنگ اقیانوس آرام» به فرماندار نظامی زامبالس منصوب شد. او سپس دو دوره به‌عنوان نماینده حزب لیبرال در منطقه بزرگ زامبالس قبل از منصوب شدن به‌عنوان وزیر دفاع ملی توسط رئیس‌جمهور الپیدیو کوئیرینو، خدمت کرد. او تحت لوای حزب «ناسیونالیستا» به‌عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. او جوان‌ترین کسی بود که به‌عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد و دومین رئیس‌جمهور جوان (بعد از امیلیو آگوینالدو) بود. او اولین رئیس‌جمهور فیلیپین بود که در قرن بیستم متولد شد و اولین کسی بود که پس از دوران استعمار اسپانیا متولد شد. دوره ریاست او که قرار بود در ۳۰دسامبر۱۹۵۷ به پایان برسد، با یک سانحه هوایی کوتاه شد. در ۱۶مارس۱۹۵۷، وی مانیل را به مقصد «سبو سیتی» ترک کرد؛ جایی که در کنوانسیون کهنه سربازان USAFFE و شروع تمرینات سه موسسه آموزشی، یعنی: دانشگاه ویسایاس، کالج‌های جنوب غربی و دانشگاه سن کارلوس سخنرانی کرد. در دانشگاه ویسایاس، دکترای افتخاری حقوق به او اعطا شد. در همان شب، حدود ساعت یک‌بامداد به وقت محلی، او سوار هواپیمای ریاست‌جمهوری شد و به سمت مانیل بازگشت. در اولین ساعات بامداد ۱۷مارس، این هواپیما مفقود شد. در اواخر بعدازظهر، روزنامه‌ها گزارش دادند که هواپیما در کوه «مانوگال» در «سِبو» سقوط کرده و ۳۶نفر از ۵۶سرنشین آن جان باخته‌اند. فقط روزنامه‌نگاری به نام «نستور ماتا» زنده ماند. حدود ۲میلیون نفر در مراسم تشییع جنازه‌اش در ۲۲مارس۱۹۵۷ شرکت کردند. او پس از مرگ به‌عنوان «قهرمان توده‌ها» و «مدافع دموکراسی» شناخته شد.

نرو دو اولیوِرا راموس؛ رئیس‌جمهور برزیل /  زاده ۳سپتامبر۱۸۸۸ – درگذشت: ۱۶ژوئن۱۹۵۸

یک شخصیت سیاسی برزیلی بود. او پس از بحران سیاسی که به خودکشی رئیس جمهور «گتولیو وارگاس» و استیضاح معاونش «کارلوس لوز» و رئیس‌جمهور «کافه فیلهو» منجر شد، مدت کوتاهی به‌عنوان رئیس‌جمهور موقت برزیل خدمت کرد. او در ۱۶ژوئن۱۹۵۸ در یک سانحه هواپیمایی در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی «کوریتیبا آفونسو پنا» جان باخت.

بارته‌لمی بوگاندا؛ نخست‌وزیر آفریقای مرکزی /  زاده: حدود۱۹۱۰، درگذشت: ۲۹مارس۱۹۵۹

نخست‌وزیر جمهوری آفریقای مرکزی در پی یک سانحه هوایی در کشور خودش در بوکپایانگا در ۲۹مارس سال۱۹۵۹ جان باخت. او سوار بر هواپیمای فرانسوی «نورد نوراتلس» بود که از دو موتور ملخی بهره می‌برد. او نقش موثری در استقلال کشورش از استعمار فرانسه داشت. او به‌عنوان اولین نخست‌وزیر جمهوری آفریقای مرکزی که یک منطقه خودمختار بود، خدمت کرد.

عبدالسلام محمد عارف الجمیلی؛ رئیس جمهور عراق /  زاده ۲۱مارس۱۹۲۱ – درگذشت: ۱۳آوریل۱۹۶۶

 دومین رئیس‌جمهور عراق از سال۱۹۶۳ تا زمان مرگش درسقوط هواپیما در سال۱۹۶۶. او در انقلاب ۱۴ژوئیه که در آن سلطنت هاشمی در ۱۴ژوئیه۱۹۵۸ سرنگون شد، نقش اصلی را ایفا کرد. در ۱۳آوریل۱۹۶۶، عارف در سقوط هواپیمایش در جنوب عراق در حدود ۱۰کیلومتری فرودگاه بصره جان باخت و برادرش عبدالرحمن به‌عنوان رئیس‌جمهور جایگزین شد. گزارش‌ها در آن زمان حاکی از آن بود که عارف در یک سانحه هلی‌کوپتر جان خود را از دست داده است. «عبدالرحمن البزاز» به مدت سه روز سرپرست ریاست‌جمهوری شد و جنگ قدرت برای ریاست‌جمهوری رخ داد. در اولین جلسه شورای دفاع و کابینه برای انتخاب رئیس‌جمهور، البزاز برای کسب ریاست‌جمهوری نیاز به دوسوم آرا داشت. البزاز ناموفق بود.

 خوئل راکوتومالالا؛ نخست‌وزیر ماداگاسکار/  زاده: ۲۹مارس۱۹۲۹، درگذشت: ۳۰ژوئیه۱۹۷۶

نخست‌وزیر ماداگاسکار در سی‌ام ژوئیه سال۱۹۷۶ با هلی‌کوپتر «آلوت۳» در پی یک سانحه هوایی درگذشت. این حادثه در شهر آنتسیرابه، سومین شهر بزرگ ماداگاسکار رخ داد. علت سقوط هم نقص فنی هلی‌کوپتر بود.

زیمال بیجدیچ؛ نخست‌وزیر یوگوسلاوی سابق /  زاده ۱۲آوریل۱۹۱۷، درگذشت: ۱۸ژانویه۱۹۷۷

نخست‌وزیر در هجدهم ژانویه سال۱۹۷۷، در شهر کرشووی یوگوسلاوی سابق در یک سانحه هوایی کشته شد. او سوار بر هوایپمای «لیرجت۲۵» بود که یک هواپیمای لوکس با ۱۰سرنشین است. این هواپیما ساخت آمریکا بود و مدل‌هایی از این هواپیما تا سال۱۹۸۲ تولید شد. او از سال۱۹۷۱ تا زمان مرگش، نخست‌وزیر این کشور بود. او متولد موستار بوسنی هرزگوین بود و از یک خانواده متمول بود. او در سال۱۹۴۱ به حزب کمونیست پیوست و با نام مستعار «آنته جوکیچ» به گارد داخلی ضد کمونیست کرواسی پیوست. او سابقه پارتیزانی هم در اواخر جنگ جهانی دوم هم داشت. پس از آزادی یوگسلاوی، بیجدیچ نقش‌های سیاسی زیادی داشت، از جمله معاون وزیر امور داخلی در دولت جمهوری سوسیالیستی بوسنی و هرزگوین. او نقش کلیدی در تایید مسلمانان به‌عنوان یک ملت سازنده یوگسلاوی ایفا کرد. با رهبری وی، پیشرفت قابل توجهی در اقتصاد هرزگوین تحت رهبری بیجدیچ، با ایجاد صنایع سنگین مانند کمبینات آلومینیوم، و نوسازی راه‌آهن سارایوو-پلوچه انجام شد. بیجدیچ از سال۱۹۶۷ تا ژوئیه۱۹۷۱ به‌عنوان رئیس مجمع مردمی بوسنی و هرزگوین خدمت کرد و از ۳۰ژوئیه۱۹۷۱ تا زمان مرگش در ۱۸ژانویه۱۹۷۷ به‌عنوان رئیس شورای اجرایی فدرال یوگسلاوی خدمت کرد.

فرانچسکو دیسا کارونیرو؛ نخست‌وزیر پرتغال/ زاده: ۱۹ژوئیه۱۹۳۴، درگذشت: ۴دسامبر۱۹۸۰

نخست‌وزیر پرتغال در چهارم دسامبر سال۱۹۸۰، در پی یک سانحه هوایی با هلی‌کوپتر «اس‌ای۳۳۰ پوما» درگذشت. این هلی‌کوپتر ساخت فرانسه بود و تا سال۱۹۸۷ هم تولید شد. این مدل از هلی‌کوپتر در ارتش فرانسه، رومانی و ارتش پاکستان مورد استفاده قرار گرفته است. کارونیرو به همراه فرانسیسکو پینتو بالسمو و چند تن دیگر از دوستانش، پایه‌گذار حزب پاپیولار دموکراتیک «PDP» شدند. این حزب خیلی زود با نام سوسیال دموکراتیک، فعالیت خود را ادامه داد. او در سال۱۹۷۶ به نمایندگی مجلس جمهوری انتخاب شد. در نوامبر۱۹۷۷، از سمت خود به‌عنوان رئیس حزب استعفا کرد و سال بعد مجددا به‌عنوان رئیس حزب انتخاب شد. در انتخابات۱۹۷۹ کارونیرو رهبری ائتلاف دموکراتیک را بر عهده گرفت و توانست به پیروزی برسد. اما دوره نخست‌وزیری وی کوتاه بود و در سال۱۹۸۰ به‌دلیل سانحه هوایی درگذشت.

 جِیمی رولدوس آگیلرا؛ رئیس‌جمهور اکوادور / زاده ۵نوامبر۱۹۴۰ – درگذشت: ۲۴مه۱۹۸۱

او یک سیاستمدار اکوادوری بود که از ۱۰اوت۱۹۷۹ تا زمان مرگش در ۲۴مه۱۹۸۱ سی‌وسومین رئیس‌جمهور اکوادور بود. در دوره کوتاه مسوولیت خود، به‌دلیل موضع قاطعش درباره حقوق بشر شناخته شد که منجر به درگیری با سایر دولت‌های آمریکای لاتین و روابط ضعیف با دولت رونالد ریگان در ایالات متحده شد. در ۲۴مه۱۹۸۱، هواپیمایی که او در آن سفر می‌کرد، سقوط کرد و همه مسافران از جمله رولدوس و همسرش کشته شدند.

سامورا مویس ماشل؛ رئیس‌جمهور موزامبیک/ زاده ۲۹سپتامبر۱۹۳۳ – درگذشت: ۱۹اکتبر۱۹۸۶

او فرمانده نظامی و رهبر سیاسی موزامبیک بود.او همچنین یک سوسیالیست  در سنت «مارکسیسم-لنینیسم» بود و به‌عنوان اولین رئیس‌جمهور موزامبیک از استقلال این کشور در سال۱۹۷۵ خدمت کرد. ماشل در سال۱۹۸۶ بر اثر سقوط هواپیمای ریاست‌جمهوری در نزدیکی مرز موزامبیک و آفریقای جنوبی زمانی که در قدرت بود جان خود را از دست داد. مراسم تشییع جنازه دولتی ماشل در ۲۸اکتبر۱۹۸۶ در ماپوتو برگزار شد. در این مراسم بسیاری از رهبران سیاسی و دیگر افراد برجسته از آفریقا و جاهای دیگر، از جمله رابرت موگابه از زیمبابوه، کنت کاوندا از زامبیا، عرفات از فلسطین و دیگران حضور داشتند. همچنین الیور تامبو (رهبر کنگره ملی آفریقا)، مورین ریگان (دختر رئیس‌جمهور ایالات متحده)، حیدر علی‌اف (معاون اول نخست‌وزیر اتحاد جماهیر شوروی) و جسی جکسون (رهبر حقوق مدنی) نیز حضور داشتند. در مراسم تشییع جنازه «مارسلینو دوس سانتوس»، رهبر موقت فرلیمو در یک سخنرانی گفت: «شوک سفر شما که از آن بازگشتی وجود ندارد، هنوز در بدن کل ملت می‌لرزد. شما در مبارزه علیه آپارتاید افتادید. آپارتاید را مشکلی برای همه بشریت می‌دانستند.»

محمد ضیاءالحق؛ رئیس‌جمهور پاکستان / ‌ زاده ۱۲اوت۱۹۲۴ – درگذشت: ۱۷اوت۱۹۸۸

ضیاءالحق یک افسر ارتش پاکستان بود که از سال۱۹۷۸ تا زمان مرگش ششمین رئیس‌جمهور پاکستان بود. او همچنین از اول مارس۱۹۷۶ تا زمان مرگش به‌عنوان دومین رئیس ستاد ارتش پاکستان خدمت کرد. ضیا در «جالاندر» به دنیا آمد و در آکادمی نظامی هند در «دهرادون» آموزش دید. در سال۱۹۴۳ او در ارتش هند بریتانیا خدمت کرد و در جنگ جهانی دوم در اقیانوس آرام شرکت کرد. پس از تجزیه هند در سال۱۹۴۷، ضیا به ارتش پاکستان پیوست و در هنگ نیروی مرزی مستقر شد. در سپتامبر سیاه، او نقش برجسته‌ای در دفاع از نیروهای مسلح اردن در برابر سازمان آزادی‌بخش فلسطین داشت.

در سال۱۹۷۶، ضیا به درجه ژنرالی ارتقا یافت و توسط نخست‌وزیر ذوالفقار علی بوتو به‌عنوان رئیس ستاد ارتش منصوب شد و جانشین «تیکا خان» شد. در ژوئیه۱۹۷۷، ضیا عملیات «بازی جوانمردانه» را سازمان‌دهی کرد و طی آن بوتو را خلع و حکومت نظامی اعلام کرد. ضیا برای بیش از یک سال رهبر دوفاکتو باقی ماند و در سپتامبر۱۹۷۸ ریاست جمهوری را بر عهده گرفت. او اسلامی‌سازی پاکستان را هدایت، پروژه بمب اتمی این کشور را تشدید و صنعتی‌سازی و مقررات‌زدایی را ایجاد کرد که به‌طور قابل توجهی اقتصاد پاکستان را بهبود بخشید. در سال۱۹۷۹، پس از حمله شوروی به افغانستان، ضیا موضعی ضدشوروی اتخاذ کرد و به مجاهدان افغان کمک کرد. وی در  یک سانحه هوایی  در منطقه پنجاب  جان باخت و در مسجد فیصل اسلام‌آباد به خاک‌ سپرده شد.

جوونال هابیاریمانا؛ رئیس جمهور رواندا /  اده ۸مارس۱۹۳۷ – درگذشت: ۶آوریل۱۹۹۴

این سیاستمدار و افسر نظامی رواندایی از سال۱۹۷۳ تا زمان ترورش در سال۱۹۹۴ رئیس‌جمهور رواندا بود. نام مستعار او «کینانی» بود که یک کلمه رواندایی است به معنای «شکست ناپذیر». هابیاریمانا که از اعضای قوم هوتو بود، در چندین سِمت امنیتی از جمله وزیر دفاع در زمان اولین رئیس‌جمهور رواندا - «گرگوار کایباندا» - خدمت کرد. پس از سرنگونی کایبندا در یک کودتا در سال۱۹۷۳، او رئیس‌جمهور جدید کشور شد و درنهایت به سیاست‌های سلف خود در راستای طرفداری از هوتوها ادامه داد. در دوران حکومت او، رواندا به یک دولت تک‌حزبی تبدیل شد که در آن مجریان حزب او با نام «MRND» از مردم می‌خواستند که در مراسم نمایش‌های دسته‌جمعی «انیمیشن سیاسی» به احترام رئیس‌جمهور شعار بدهند و برقصند. در سال۱۹۹۰، «جبهه میهنی رواندا» (RPF) به رهبری توتسی‌ها، جنگ داخلی رواندا را علیه دولت او به راه انداخت. پس از سه سال جنگ، هابیاریمانا «توافق‌نامه آروشا» را در سال۱۹۹۳ با «جبهه میهنی رواندا» به‌عنوان یک توافق صلح امضا کرد. سال بعد، زمانی که هواپیمای او که حامل رئیس‌جمهور بوروندی، سیپرین نتاریامیرا  نیز بود، در نزدیکی کیگالی سرنگون شد.

سیپرین نتاریامیرا؛ رئیس‌جمهور بروندی/  زاده ۶مارس۱۹۵۵ – درگذشت: ۶آوریل۱۹۹۴

این سیاستمدار بوروندیایی از ۵ فوریه ۱۹۹۴ تا زمان مرگش در دو ماه بعد به‌عنوان رئیس‌جمهور بروندی خدمت کرد. نتاریامیرا که یک «هوتو»ی متولد بوروندی است، قبل از فرار به رواندا برای اجتناب از خشونت قومی و تکمیل تحصیلات خود، در کشور خود تحصیل کرد. او که در جنبش دانشجویی بروندی فعال بود، حزب «سوسیالیست کارگران بروندی» را تاسیس کرد و مدرکی در حوزه کشاورزی گرفت. در سال۱۹۸۳، او به بروندی بازگشت و به مشاغل کشاورزی مشغول شد، اگرچه مدت کوتاهی به‌عنوان یک زندانی سیاسی بازداشت شد. در سال۱۹۸۶ او «جبهه دموکراسی» را در بروندی (FRODEBU) تاسیس کرد و در سال ۱۹۹۳ این حزب در انتخابات عمومی بروندی پیروز شد. او متعاقبا در ۱۰ژوئیه وزیر کشاورزی و دامپروری شد؛ اما در اکتبر سربازان توتسی رئیس‌جمهور و سایر مقامات ارشد را در یک کودتا کشتند.

نتاریامیرا از کودتا جان سالم به در برد و در ژانویه۱۹۹۴ مجلس ملی او را به‌عنوان رئیس‌جمهور بروندی انتخاب کرد. پس از یک اختلاف طولانی قانون اساسی، او در ۵فوریه مراسم تحلیف خود را برگزار و اعلام کرد که اولویت‌های اصلی او بازگرداندن صلح، ارتقای حقوق بشر و اسکان مجدد پناهندگان خواهد بود. او در تمام مدت تصدی خود به دنبال کاهش درگیری‌های قومی بود. او در ۶آوریل۱۹۹۴ جان باخت، هنگامی که با هواپیمایی که رئیس‌جمهور رواندا «جوونال هابیاریمانا» را هم همراه داشت در حال سفر بود، بر فراز کیگالی سرنگون شد.

عبدالرحیم غفورزی؛ نخست‌وزیر ائتلاف شمال افغانستان/   زاده حدود ۱۹۴۷، درگذشت: ۲۱اوت۱۹۹۷

نخست‌وزیر ائتلاف شمال افغانستان در ۲۱اوت سال۱۹۹۷، با هواپیمای آنتونوف ای‌ان۳۲، دچار سانحه هوایی شد و درگذشت. محل حادثه شهر بامیان بود. او به‌طور رسمی، نخست‌وزیر امارت اسلامی افغانستان بود. عبدالرحیم غفورزی سیاستمدار و دیپلمات افغانستان بود. او از قوم پشتون و از قبیله بارکزی محمدزی بود. در دهه۱۹۷۰ وارد خدمات خارجی افغانستان شد. او به ایالات متحده فرستاده شد تا نماینده دولت سیاسی مورد حمایت اتحاد جماهیر شوروی باشد. غفورزی به‌عنوان سفیر در سازمان ملل متحد، وظیفه خود می‌دانست که از شرکای جهانی بخواهد تا تهاجم شوروی در سال‌۱۹۷۹ را محکوم کنند. از آن زمان تا سال۱۹۹۲، او برای تشویق مخالفان بین‌المللی علیه رژیمی که شوروی در افغانستان ایجاد کرده بود، تلاش کرد. زمانی که دولت کمونیستی در سال۱۹۹۲ سقوط کرد، غفورزی به‌عنوان واسطه‌ای برای متحد کردن جناح‌های متخاصم عمل کرد. او تا سال۱۹۹۵ در سازمان ملل کار کرد و سپس معاون وزیر امور خارجه شد.

وی در ژوئیه۱۹۹۶ وزیر امور خارجه شد. پس از تصرف کابل توسط طالبان، دولت جدید دولت اسلامی افغانستان کابینه جدید را در مزار شریف در شمال افغانستان ایجاد کرد؛ درحالی‌که سفارتخانه‌های افغانستان و نمایندگی دائمی افغانستان در سازمان ملل متحد، دولت اسلامی افغانستان را به‌عنوان نماینده قانونی افغانستان در کنترل داشتند. غفورزی تا ۱۱اوت۱۹۹۷ به‌عنوان وزیر خارجه افغانستان ادامه داد. او تنها ۱۰روز قبل از مرگش به‌عنوان نخست‌وزیر دولت اسلامی افغانستان منصوب شد. او در یک سانحه هوایی در ولایت بامیان که قصد داشت با متحدانش برای تشکیل کابینه خود مذاکره کند، کشته شد.

 بوریس تراژکوفسکی؛ رئیس‌جمهور مقدونیه / اده ۲۵ژوئن۱۹۵۶ – درگذشت: ۲۶فوریه۲۰۰۴

سیاستمدار مقدونیه‌ای که از سال۱۹۹۹ تا زمان مرگش در سقوط هواپیما در سال۲۰۰۴ به‌عنوان دومین رئیس‌جمهور مقدونیه خدمت کرد. تراژکوفسکی در ۲۶فوریه۲۰۰۴ در یک سانحه هوایی در مسیر یک کنفرانس اقتصادی در موستار، بوسنی و هرزگوین درگذشت. این هواپیما در مه غلیظ و باران شدید در دامنه کوهی در جنوب شرقی هرزگوین، در نزدیکی روستاهای «پوپلات» و «ورسنیک» در هشت مایلی (۱۵کیلومتری) جنوب شرقی موستار سقوط کرد. او تنها رئیس‌جمهور مقدونیه شمالی است که در مقام خود درگذشت. هشت نفر دیگر نیز سرنشین آن بودند؛ اما هیچ یک از این برخورد جان سالم به در نبردند و هواپیما سه تکه شد. این سقوط در منطقه‌ای رخ داد که در طول جنگ بوسنی در دهه۱۹۹۰ به‌شدت مین‌گذاری شده بود. این امر به‌طور قابل توجهی مانع از تلاش‌های امدادرسانی و نجات شد. ازآنجاکه باند فرودگاه به «سیستم‌های فرود دقیق» مجهز نیست، امدادرسانی به‌ویژه در آب و هوای نامساعد چالش برانگیز بود. پس از مرگ وی، مراسم تشییع جنازه‌ای به افتخارش برگزار شد.

 لخ الکساندر کاچینسکی؛ رئیس‌جمهور لهستان/ زاده ۱۸ژوئن۱۹۴۹- درگذشت: ۱۰آوریل۲۰۱۰

این سیاستمدار لهستانی از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ شهردار ورشو و از سال۲۰۰۵ تا مرگش در سال۲۰۱۰ رئیس‌جمهور لهستان بود. قبل از تصدی مقام ریاست‌جمهوری، به‌عنوان رئیس «اداره عالی تفتیش» از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ و بعدا وزیر دادگستری و دادستان عمومی در کابینه «یرژی بوزک» از سال۲۰۰۰ تا زمان برکناری وی در ژوئیه۲۰۰۱ فعالیت می‌کرد. او در ورشو متولد شد و در سال۱۹۶۲ در یک فیلم لهستانی با عنوان «دو نفری که ماه را دزدیدند» به همراه برادر دوقلوی همسان خود یاروسلاو بازی کرد. کاچینسکی فارغ‌التحصیل رشته حقوق و مدیریت از دانشگاه ورشو بود. در سال۱۹۸۰ دکترای خود را از دانشگاه گدانسک دریافت کرد. او بعدا در دانشگاه گدانسک و دانشگاه «کاردینال استفان ویسزینسکی» در ورشو به سمت استادی رسید. در دوران کمونیسم، کاچینسکی از فعالان جنبش ضدکمونیستی دموکراتیک در لهستان، کمیته دفاع از کارگران و همچنین جنبش مستقل اتحادیه کارگری بود. پس از اعمال حکومت نظامی کمونیست‌ها در دسامبر۱۹۸۱، او به‌عنوان یک «عنصر ضد سوسیالیست» بازداشت شد. پس از آزادی به فعالیت‌های سندیکایی بازگشت و به عضویت همبستگی زیرزمینی درآمد. او همچنین مشاور و حامی اصلی «لخ والسا» بود که در دسامبر۱۹۹۰ به‌عنوان رئیس‌جمهور لهستان انتخاب شد. او در ۲۳دسامبر۲۰۰۵ به‌عنوان رئیس‌جمهور سوگند یاد کرد. در ۱۰ژوئیه۲۰۰۶، کاچینسکی با استعفای کازیمیرز مارسینکویچ، برادر خود را به‌عنوان نخست‌وزیر لهستان منصوب کرد. آنها «اولین برادران جفت» در جهان بودند که به‌عنوان رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر یک کشور خدمت می‌کردند. در ۱۰آوریل۲۰۱۰، لخ کاچینسکی به همراه همسرش در سقوط یک جت نیروی هوایی لهستان که در تلاش برای فرود در فرودگاه شمالی اسمولنسک در روسیه بود، درگذشتند.