اخبار کسب و کار روزنامه شماره ۶۷۰۳

چین بزرگ‌ترین شریک تجاری ایران و یکی از مهم‌ترین مقاصد صادرات نفت کشور است؛ بااین‌حال، گستردگی مبادلات اقتصادی دو طرف هنوز به شکل‌گیری یک رابطه صنعتی عمیق منجر نشده است. بخش مهمی از همکاری اقتصادی تهران و پکن بر فروش مواد خام و واردات کالاهای مصرفی استوار است؛ الگویی که اگرچه در شرایط تحریم بخشی از نیازهای تجاری ایران را تامین کرده، اما ظرفیت محدودی برای انتقال فناوری، توسعه تولید و ارتقای جایگاه صنایع کشور در زنجیره ارزش جهانی دارد. گزارش «دیپلماسی اقتصادی ایران در قبال جمهوری خلق چین» مرکز پژوهش‌های اتاق ایران، تغییر این الگو را یکی از ضرورت‌های سیاست اقتصادی کشور می‌داند؛ تغییری که مستلزم عبور از صادرات صرف مواد خام و حرکت به سمت سرمایه‌گذاری مشترک و همکاری صنعتی است.

یک بنگاه اقتصادی ممکن است در کشوری فعالیت کند که قوانین ثبت شرکت در آن شفاف است، اما برای دریافت مجوز فعالیت در شهر محل استقرارش ماه‌ها معطل بماند. حتی ممکن است دو بنگاه با شرایط حقوقی و مالی مشابه، صرفا به دلیل استقرار در دو شهر متفاوت، با هزینه‌های عملیاتی و فرصت‌های رشد کاملا متفاوتی روبه‌رو شوند.